Nieuw op deze site is de pagina Columns. Hier kunt u teksten lezen van Patrick Spekman. Zijn gedachtenkronkels en andere nutteloze wetenswaardigheden worden hier voorgeschoteld. 

28 oktober Gierende remmen, piepende banden
Het is lang geleden dat ik een voertuig bestuurde met 4 wielen. Ik weet nog goed dat ik in een straat was, waar totaal geen verkeer was, de zon scheen, mijn hoofd was leeg en als ik had kunnen fluiten dan had ik gefloten. Niet zo zeer omdat er een mooi buurmeisje langs liep, hoewel dat op die bewuste zomerdag en het korte rokje van het buurmeisje makkelijk had gekund. Maar gewoon je hebt weleens van die momenten dat je je zo goed voelt dat je spontaan fluit.

Ik was in de bloei van mijn leven, had al meermalen met het buurmeisje in het gras gelegen. Dit zelfs ondanks dat ik eerder bij het kijken naar het vissen van mijn broer, de visjes van te dichtbij ging bekijken en de hele buurt kon ruiken dat ik in de sloot was gevallen.
Nee ondanks deze onbewuste zelfmoordpoging ging het prima, het leven lachte mij toe. Op 4 wielen scheurde ik door de straat waar alleen het buurmeisje liep. Om nog wat extra indruk te maken, ging ik met mijn kleine worstenbeentjes nog maar even goed op de pedalen staan. De zijwieltjes klapperden aan alle kanten en bijna uit de voegen. Tot het moment van een gigantische knal, een soort ontploffing alsof er een autobom was geplaatst. Dan wel in de verkeerde straat, want bij ons in de buurt kon je slechts zurende overbuurvrouwen treffen die je voetbal lek staken als die in de tuin belanden. Tja nu denk ik was het maar een autobom geweest...

Maar nee, mijn achterband van mijn kleine fietsje was geknald, het buurmeisje rende van schrik naar binnen en in een leeg verlaten straat nam ik me voor nooit meer op 4 wielen te gaan rijden. Dit heb ik heel goed en fijn vol kunnen houden tot enkele weken geleden. Ja een blauwe maandag een rijles gehad, maar achter het stuur, echt rijden op 4 wielen, nee dat wilde ik nooit! Tot de frustratietolerantie ten opzichte van het nationale bus en trein vervoer me in de steek liet en ik op 1 ochtend na een half uur stilstaan voor uiteindelijk niks...een aansluitende bus die wegrijdt als je aan komt rennen en een 3 tal overstappen die ik door vertragingen miste. Ongelofelijk eigenlijk dat de trein waar je inzit altijd vertraging heeft, maar degene die je als vervolg moet hebben, eigenlijk nooit!

Ik was na diverse dagen rond de 8 uur in het OV te hebben gespendeerd klaar voor de strijd op 4 wielen. En nu is het zover, ik rij met gierende banden snelweg op, snelweg af en mag alle trucjes van automobilisten die ik heb gezien tijdens het navigeren in de auto nu zelf toepassen. Het is leuk, het gaat goed! Tot deze week. In een straat waar je niet kan keren, zegt mijn instructeur en oud kick-boks kampioen Polat: straatje keren. Het is een rustige straat maar volledig volgebouwd met auto's. In de verte loopt een mooi meisje, het zou zo maar mijn buurmeisje van toen kunnen zijn. Ik rij achteruit en tik heel per ongeluk voorzichtig als een zacht kusje de BMW aan die achter me staat. Ik zet de auto in zijn 1 en rol naar voren. Ineens geef ik een dot gas erbij, de auto schiet vooruit en ik hoor een enorme klap. Het zou zo maar een autobom kunnen zijn. In de verte zie ik het meisje lachen. Ik zie de auto voor ons in de puinpoeier liggen en ook de lesauto is volledig total loss.

Badend in het zweet word ik wakker en denk weer: Ik ga nooit meer op 4 wielen rijden/ besturen. Totdat ik naast me kijk, een hand door mijn haar voel, een hand in mijn hand voel glijden en ik op de wekker kijk. Nog 2 uur en dan mag ik weer! De weg op, rijles, met gierende banden de overige weggebruikers frustreren vanwege de L op de auto. Nog 4 weken en dan hoop ik, dan smacht ik, dan wil ik gewoon in 2,5 uur naar het noorden zonder stilstand. Of gewoon lekker door mijn oude buurt, de oude straat, net zo lang tot ik de knal weer hoor!

16 augustus De zomer voorbij voordat ie begonnen was
Vroeger werd er door ouders, ook door de mijne, altijd gezegd, gelukkig is de vakantie voorbij, dan gaat het normale leven weer beginnen.
Daar bedoelden ze natuurlijk mee dat we weer binnen konden gaan zitten, met boeken om uit te leren, met de vaste rituelen van bord op schoot op zondag 19u.
Ik vond het altijd verschrikkelijk, weer naar school, de wekker zetten en voor dag en dauw ergens naar toe, zonder te weten wat je er in godsnaam later aan zou hebben.
Het andere verschrikkelijke was dat het zomerweer er dan ook meestal gelijk op zat. Lekker naar school door de zeikende regen, terwijl de week ervoor nog kwijlend op je bed in de puffende hitte was wakker geworden vanwege uitdrogingsverschijnselen rond 13u 's middags.

Vanmorgen stond ik weer eens ouderwets geplakt in een metro met velen die op stand chagerijnig naar het werk gaan. Ook mijn gezicht beloofde niet veel goeds, want ik besef maar al te goed dat de zomer voorbij is en dat de actie langzaamaan weer wordt verwacht. Maar deze zomer is de chagerijnigheid nog wat groter dan andere jaren. De niet aflatende stroom aan regen, de kou, de ellende die we met elkaar moeten doorstaan, het is crisis op alle gebied, zo lijkt het.
De zomer is voorbij voordat ie überhaupt begonnen is. De trieste balans is dat er 7 barbaknoeis niet doorgingen, 4 festivals werden afgelast, de strandtenten zeer matig zijn bezocht en dat ik in totaal 13 keer mijn outfit na thuiskomst heb moeten veranderen omdat ik in een hoosbui terecht kwam waar zelfs geen stormparaplu tegen kon.

En velen zoeken dan toch nog wat zon op, verder hier vandaan. Ik kan u melden Napels is dan qua zon een optie, het eten is geweldig, de Italianen mafiosi, maar het gezegde eerst Napels zien dan sterven zal inmiddels verandert zijn in Napels als je inet uit kijkt, ga je sterven. Wat een ongelofelijke sfeer, tuurlijk de vuilnis was zo goed als opgeruimd, de wijn was goed en zelfs de pizza kwam na een week nog niet de oren uit, maar in de straten van Napels zou je zo maar tussen neus en wat lippen van de aanwezige hoeren dood gevonden kunnen worden. Uiteindelijk diep verlangend naar Nederland, naar de regen op de straten, naar lekker binnen met de verwarming aan.

Zover is het nu, de zomer voorbij voordat ie begonnen was, ik heb medelijden met iedereen die nog geen zonnestraal heeft gehad. Medelijden met mensen die het bericht lezen dat we een mooie nazomer tegemoet gaan. Wanneer begint ie? Ja nu! Ik vind het erg, en waarom moet dit zo terwijl volgende zomer het EK, de tour en Londen 2012 gaan zorgen voor prachige tv, nee dan moeten we zeker naar het strand, omdat het zo warm is. De zomer, de zon heeft mij dit jaar geboycot dus volgend jaar doen we het andersom.
Voor een ieder die denkt doe mij maar avontuur en zon en dat wil ik nu nu nu. Napels, ik zou het willen afraden. Blijf maar gewoon lekker thuis, bij het vrouwtje en de hond en dan moeten we het allemaal nog zien. Wie heeft er nou zomer nodig?

Ja ik, want mijn hoofd zal de komende weken, maanden in depressiestand staan als er niet nog even wat aankomt, een zonnige dag, 35 graden, puffend heet en dan pas kunnen ouders met goed fatsoen tegen de kinderen zeggen, gelukkig het normale leven gaat weer beginnen. De vakantie en de zomer zijn voorbij. God hellup laat het nog even zomer zijn!

2 juli Start spreading the news....
Terwijl de zomerzon zijn best doet te winnen van flauwe wolken, is in Frankrijk 3 weken spektakel losgebarsten. Fietsen, wielrennen, een sport die in weze de Amerikanen niks zegt. Fietsen van a naar b, het wordt bestempeld als saai. Het is al paar weken geleden dat ik in New York mocht vertoeven. Skitterend appartement in het centrum, bruisende stad, heerlijke energie en weinig fietsen.

New York ademt wereldstad, New York ademt en leeft passie, snelheid en ook relaxedheid. Op de één of andere manier een stad om van te houden. Tja of te haten natuurlijk. En als je in Amerika bent dan wordt je natuurlijk kapot gebombardeerd met baseball. Dus wat doe je op een middag waar je een lichte aswolk van de budweisers met zomerzon moet zien te bestrijden? De Yankees, dat willen we. Eenmaal aangekomen bij het stadion verbazen we ons over de hoeveelheid mensen die op donderdagmiddag naar een wedstrijd gaan. En binnen no time heb ik mijn 1e ergernis te pakken. De rugzak zit uiteraard vol met van alles. Maar geen drank, chips of andere versnaperingen die we in veelvoud binnen kunnen halen. Ja veelvoud, er kan een heel afrikaans dorp 6 maanden van eten wat hier op een middag doorheen gaat.

Maar daar gaat het niet om. Want het is Amerika, eten hoort erbij. We zijn aangekomen bij het poortje met een vrouw waarbij de slogan "eten hoort erbij" meer dan van toepassing op is. Ze beschermt het stadion met haar leven en snauwt alsof we de douane moeten passeren wat er allemaal in mijn tas zit. Uiteindelijk grist ze met haar te dikke worstevingertjes mijn videocamera uit de tas en start een hele retirade over de onmogelijkheid dit ding mee te nemen. Na veel tegenargumenten dat je met telefoon en fotocamera ook kan filmen, is haar corpulente lichaam richting chef gelopen en helaas we moeten de camera in een kluis leggen.

Dit kan bij een sportsbar waar rond de klok van 13u een typisch engelse pubsfeer voor een wedstrijd hangt. Vrouwen die zich lam tegen diverse mannen aanschurken om tijdens de wedstrijd iets anders te gaan doen. Mannen die naar schermen staren met de mond wijd open zodat de stroom budweisers een continu waterval kan zijn. En altijd ergens onschuldige Nederlanders die het schouwspel met idem open mond aanschouwen. Na de gitaarsolo's en de bar te hebben weerstaan, belanden we in een fantastisch stadion.
En de wedstrijd begint, heerlijk met een volkslied. Iedere keer, iedere wedstrijd en ze honkballen 4 keer in de week. Ja als je dan als de Wesley Sneijder van het honkbal nog niet dat verdomde volkslied kan meezingen, dan kan je wat mij betreft douchen.

Hoewel douchen, waarom zou je dat na een opening of überhaupt na een wedstrijd doen? Want hoe mooi het stadion, hoe fascinerend de mens om ons heen, wat is het een verschrikkelijk spelletje. Tja blijkbaar is het ook voor de honkballers een middagje vrij, want de sport die bekend staat om zijn homeruns, mooie honkslagen en gezang tussen de innings door, is deze middag uitgegroeid tot een bibliotheeksessie die de sfeer ademt van te lauw geworden vlees. Ik vraag me serieus af waarom iemand gaat honkballen. Je gooit een bal, je vangt een bal en iemand probeert tussendoor die bal zo ver mogelijk weg te slaan. Tuurlijk als werper, 1e honkman of catcher dan kan je nog iets. Maar de tactiek, die is er nauwelijks, de mogelijkheid tot het beïnvloeden van een wedstrijd vanuit het buitenveld is er al helemaal niet.

Daar staan waarschijnlijk brave huisvaders die bedenken hoeveel boodschappen ze bij de walmart moeten doen om het copulente gezin het weekend door te helpen. Die staan te dromen van een vakantie naar de Maledieven om daar een plastic bal naar hun zoontje te gooien die in het helblauwe water ligt. Oh shit daar was mijn enige bal van de wedstrijd, niet gevangen, nou ja misschien over 3 wedstrijden weer een bal en die heb ik dan wel.
Start spreading the news, het baseball is saai, oersaai. Waarom gaan die lui niet fietsen, gewoon lekker van a naar b. Heerlijk de komende 3 weken wielrennen kijken, daar gebeurt tenminste wat....

23 mei Dr. de Both - Slinger er maar een sinaasappel in...
Het is een paasmaandag als ik onder het genot van een poppepilsje aan het strand een koude trek in mijn nek krijg. Alsof er een continue lauwe föhn in mijn nek staat te hijgen. Het weer is fantastisch, het gezelschap een genot en het vooruitzicht van nog enkele drukke weken en dan zomertijd lonkt.

Enige dagen later hoest ik de welbekende longen uit mijn lijf en dit houdt zelfs zo aan dat ik dagelijks voor de wakker wekker wordt zoals mijn mooie meisje altijd zegt. Een bezoek aan de huisarts lijkt een logische vervolgstap maar dit wil ik zo lang mogelijk uitstellen. De man die mij in het verleden het briljante advies gaf toch vooral vol te houden. Ondanks zware klachten, vermoeidheid en hoofdpijn, hou vol, hou vooral vol.

Tja niet dat ik een maandelijks bezoeker ben van een huisarts, ik vind het niks, ik hou er niet van en vind dat ik gewoon snel beter moet worden. Een jonge man in de vorm van zijn leven, kom op! Maar helaas als ik net zo lang heb doorgelopen tot iets toch echt niet vanzelf overgaat en ik blijkbaar zieker moet worden om dat te beseffen, is de laatste stap, dr. de Both. Bij een rugblessure die gekomen was doordat ik het hele wk voetbal half onderuit gezakt me onder het genot van bier en chips een enorme miss heineken had liggen kweken, adviseerde de beste man nog maar wat meer rust te nemen, te liggen.

Daar werd de rug niet beter van en uiteindelijk heeft fysio van Amstel ik druk hier nog wat harder dan voelt u wat pijn hebben is...mij van de kwaal afgeholpen. Gedurende het jaar natuurlijk wel getwijfeld, maar om naar dr. Hulzebosch wat denkt u zelf wat het is... of dr. Chen dit
heb ik nog nooit gehoord, ik zoek even op internet...te gaan dat ging me wat ver.

Kortom vorige week blafte ik hele stiltecoupés naar complete leegte en kwakkelde ik toch maar bij dr. de Both binnen. Na een onvervalst staaltje haagse onbeschofheid van zijn iets te corpulente assistente, die mij meermalen afblafte zonder hoest.
Binnen 3 minuten, 2 keer luisteren en 1 keer de grap over mijn miss heineken, word mij een kuurtje en ach slinger er maar een sinaasappel of grapefruit in geadviseerd. Sindsdien vlieg ik met sprongen achteruit, maar het blaffen is weliswaar beperkt. Een liggende uitgewrongen vaatdoek is de beste vergelijking met mijn lichamelijke toestand.

Na een hatelijke en loeikoude ontvangst met de vraag wat ik in godsnaam na 3 dagen weer bij de huisarts kom doen, zit ik wederom in zijn kamer. Terug bij dr. de Both slinger er maar een sinaasappel in, begint hij mijn zorg te delen en twijfelt ineens aan ziekenhuisbezoek! Eventuele tijdelijke opname, tja het zou echt een erge longontsteking kunnen zijn, foto's, mmm tja ik twijfel. Uiteindelijk geeft hij het briljante advies toch maar even rust te houden, alle activiteiten tot nul te annuleren en het weekend het maar even aan te kijken.
Te futloos om te reageren besef ik me dat ik vrij ziek ben en met een welbekend kluitje het riet in te zijn gestuurd.

Het is nu maandag en voel me beter, niet super maar beter! Voor controle nog eenmaal terug en ik ben in de wolken, want hij adviseert...hou vol, hou vooral vol die rust. En Slinger er nog maar wat meer sinaasappel in. Ik meld hem dat hij de beste huisarts is die ik ooit zal meemaken en dat ik zijn assistente opgeef voor Help, dit is de meest patiëntgerichte assistente van de eeuw- award.
Ik hou vol, ik hou vooral vol en ach wat kan mij het schelen, ik slinger er nog even een sinaasappel in....

17 april Waterballet in Valencia
Blijkbaar is de zondag een moment dat ik een stuk nakend wit voor me wil zien en daar vervolgens mijn gedachten op ga botvieren. Tot mijn grote spijt heb ik de afgelopen maanden niet echt de tijd gevonden om die gedachten te vatten in een nieuwe column. In de drukke maanden blijkbaar geen tijd gevonden en slechts genoten van werkzaamheden en heerlijke reizen van Schoonhoven naar Leeuwarden, van Den Haag naar Hoorn, van Alkmaar naar Scheveningen. Maar nu is het tijd, de hoogste tijd. 

En nee ik ga de mensheid niet vermoeien met de opdrachten in Friesland, Groningen, Drenthe, Noord Holland, Utrecht en Zuid Holland. Naar Spanje, dat willen we.. Valencia dat willen we! Valencia dat willen we altijd in Weeze. Het is zo'n moment waar je naar uitkijkt, waar je in drukke tijden naar verlangt. De reis vanaf het vliegveld net over de grens verliep soepel, de huurauto, het gezelschap, de warme Spaanse zon, een bruisende stad, elementen die garant staan voor succes.

Het is een maandag ergens begin april als ik me de koning van het geluk waan, liggend, ja dweilend met een San Miguel op een prachtig en verlaten strand. Met een tussenstop in onze huurwoning zingen we onszelf zo vals als kan richting Valencia. De stad van dampende Paella en dat moeten we dus ook naar binnen werken, voordat we het knalharde leven in Nederland aan kunnen. In een romantisch verlicht restaurant waar we onder de TL-balken ons in een plaatselijke chinees wanen, krijgen we een pan waar we onszelf tegoed doen aan geweldige Mixta Paella. Niet iedereen, want er is er altijd 1 die op zo'n moment een spoon met cava wegwerkt alsof het een slokje water na een dag niks drinken is. 

Eenmaal in de huurbak terug mijmeren we over het laatste biertje, de laatste fles cava op het dakterras met nog een laatste verdwaalde rijstkorrel die vast ergens in mijn shirt of haar is blijven hangen. De sleutel van de woning al in de hand, komen we aan bij het huis. Het net nieuwe en ietwat profesorisch afgeronde huis, ligt te wachten alsof ze ons zolang gemist heeft. Vanuit het niets horen we wat watergekletter. Nee horen we een enorme waterval alsof we de Niagra Falls hebben bereikt. Ineens denk ik dat ik de kraan van de douche...nee dat kan niet. Ineens denk ik dat ik de afgelopen dagen wel heel veel toilet heb doorgetrokken en misschien heeft dit de waterleiding...nee dat kan ook niet.

De deur van het appartement wordt geopend en tot de enkels staan we op de bovenste verdieping in het water. Binnen 5 minuten zien we de ellende wat zich hier heeft voorgedaan. Een prachtig schouwspel van water uit werkelijk alle gaten die je maar kan voorstellen. Hele plafonds hangen erbij alsof ze ons toelachen van reken maar dat het water jullie ook bereikt heeft. Maar dat is dus ook zo. Door de avond wandel ik naar de beheerder en hier eenmaal het probleem uitgelegd, komt hij met een emmer en dweiltje.
Ik leg hem in mijn beste Spaans uit dat het iets meer water is, maar hij glimlacht zich een weg naar onze woning alsof hij me wil laten weten: jaja, die Nederlanders overdrijven altijd.

Het glimlachen maakt bij binnenkomst plaats voor verstandsverbijstering en vernauwing. Met een druk op de lichtknop staan we bijna allemaal kortstondig strak. De haren opnieuw gestyled gaan we op zoek met Antonio naar de plek des onheils. Het blijkt de afwasmachine te zijn. Een apparaat wat in de opgeleverde staat al snel de status: niet aankomen, nooit gebruiken kreeg. Antonio gaat op zoek naar de waterkraan en ligt 2 tellen later met een ietwat slecht in elkaar gekluste lade uit de keuken dweilend op de grond. 
Na de kraan te hebben uitgezet, gaat hij proberen wat weg te dweilen met de Spaanse slag. Dat betekent, lekker handig...Hij veegt het water van de trap af, naar de verdieping die al bevangen en bevochtigt is en waar onze kleding inmiddels het dubbele weegt door het water. De garage op de onderste verdieping is inmiddels ook voorzien van een eigen zwembad en de woning heeft door dit waterballet een nieuwe status gekregen, onbewoonbaar.

We hebben de flessen drank, onze natte kleding en alle benodigdheden opgepakt en zijn in de volgende woning geplaatst. Ook hier hangt in het verder fantastisch mooie appartement, de sfeer van Help, een klussende Spanjool. Natuurlijk hang ik iets op aan een haakje wat er direct afkomt. Het laatste drankje op het dakterras zit er niet meer in. Het waterballet heeft ons de laatste avond gekost. Nog eenmaal bel ik aan bij Antonio, die met de grootst mogelijk paniek in zijn ogen kijkt en smeekt om niet nog een slecht bericht.
Nee ik heb een toiletrol nodig. Tja niet 1e denkt hij en laat me met 22 rollen vertrekken. Waterballet in Valencia, we zullen het nooit nooit vergeten.
 
23 januari Zondag
Het is vrijdagmiddag, ik sta strak in pak te wachten. De wind giert langs mijn sjaal en ik probeer een boterham met kaas tussen de sjaal en de wind mijn (volgens sommigen te grote) mond te frommelen. Ik heb een hekel aan de tijd. De tijd tikt namelijk altijd meedogenloos door, net zo lang tot je weer ergens moet zijn of iets moet doen. Deze middag giert niet alleen de wind, helaas gieren ook de zenuwen. En waarom?

Lelystad uit, samen met de virtouze pianist Robert Kempen, we hebben in november de vrijwilligersverkiezingen gedaan en mochten opnieuw. Met 1 verschil, het Agoratheater is de locatie alleen nu de grote zaal. We hebben in november al kort een kijkje genomen en wat is dat een magisch gevoel, zo'n zaal, zo'n podium. Ik kijk inmiddels op mijn telefoon en maestro Kempen is er nog niet. Hij staat vast omdat de studenten juist vandaag hebben besloten te demonstreren. De politie juist vandaag heeft besloten dat het dan nog wel eens heel gevaarlijk kan zijn de stad in te rijden. En ik vandaag juist heb besloten ergens te werken waar het lastig manouvreren is.

Met enige vertraging komen we aan in het theater. De blik op het podium doet mijn zenuwen nog geen goed, hier zitten vanavond 850 man. Wij gaan hier de première beleven van 1 van de nieuwe liedjes Zondag. Een lied over sport en vriendschap, passend tijdens sportverkiezingen. We wandelen het podium op, bespreken het programma en rond de klok van 17u besef ik dat de tijd door zal tikken tot
het moment dat ik de avond zal openen. Dat de tijd zal doortikken tot de 1e klanken in een groot theater van Zondag.

Kempen neemt plaats achter de vleugel, we gaan soundchecken. De technici van het theater nemen licht en geluid door, we hebben ons moment, we kunnen pielen op het podium, we doen Zondag. Met een rilling over de rug, met de blik de zaal in en naar elkaar dat het goed zit, gaan we eten. NIet teveel want dat kan alleen maar tegen me werken vanavond. Nog kort in de kleedkamer zingen we a capella Zondag.

De zaal klapt uit zijn voegen en we zingen hem strak. Het is net alsof je voor het eerst een meisje meeneemt naar je vrienden en haar voorstelt. Nerveus wat ze ervan vinden, continu in de ogen probeert te ontdekken wat er mis kan zijn. Het applaus wat ons ten deel valt, betekent dat het nummer klopt, dat de avond klopt, dat wij op het grote podium in de grote zaal van het agoratheater kloppen. De rest van de avond gaat los en we houden ons perfect aan het programma. Mijn zenuwen waren weg en zijn omgezet in adrenaline.

Het is zondagmiddag als ik op de bank ineens de klanken weer hoor, de behoefte krijg om het nummer te zingen. Het is geen zaal, er is geen vleugel, geen publiek, maar wel een super goed gevoel. Een eigen nummer maken wat klopt, het geeft zoveel energie. Stefan Groothuis baalt ondertussen, zijn tijd is niet voldoende voor een medaille op het wk sprint. Die tijd, die verdomde tijd ook altijd. Maar ik geniet nu even van de tijd, tijd om te zingen op zondag. Was het maar altijd zondag of vrijdag in het Agoratheater! Maar de tijd zal nog even door moeten tikken voordat het weer zover is.

29 november Winter dat willen we...
Nederland is bevangen door een koufront, het vriest. Krabben met blauwe handen, eerste tourtochten op natuurijs en in mijn geval kan wat dat betreft een bankstel het ijs op geschoven worden als er iemand is die mij aan het schaatsen wil krijgen. Mijn wandeling deze ochtend doet me terugverlangen naar enige weken geleden. Een strand, een bintang biertje in de hand, een uitzicht op mooie oceaan en tja een graad of 30. Ik dwaal terug maar kom eigenlijk met mijn gedachten op Schiphol.

Het is begin november en na een succesvolle NS rit richting Schiphol, wat tegenwoordig ook een unicum is, dweil ik een gigantische rij in. Een korte blik op het scorebord van de vluchten geeft aan dat mijn vlucht gecancelled is. Dit wordt nog eens bevestigd door rood aangelopen medepassagiers. Zij blijken hier al een uurtje te staan en nog niet te weten wat er aan de hand is. Met enige vorm van medelijden richt mijn blik zich op de enige medewerker achter de informatiebalie van Malaysian Airlines. Zijn beslagen brilletje hangt op zijn bezwete neusje en in volledige paniek kijkt hij continu mensen meelijwekkend aan om enige vorm van begrip te kunnen krijgen. Het is rij 1 op deze dag en na diverse rij-sensaties, krijg ik na 3,5 uur een post-it met hotel Park Plaza te Lijnden als bestemming.

Iets anders dan Amed op Bali, maar ik moet nageven het uitzicht vanuit mijn te grote kamer is adembenemend. Nog nooit zo'n mooie shurgard in dit bestaan gezien. De avond start met een bijeenkomst van een soort snip en snap duo van Malaysian, waarbij de langste van de 2 het woord voert. En uiteraard met slecht nieuws, de zaal totaal niet meer in de hand heeft. Het is fascinerend om te zien dat de medepassagiers nog roder kunnen worden en dat het Engels en Nederlands door elkaar vloekend eigenlijk een best mooie kakafonie van geluid kan zijn.

Snip en Snap komen niet verder, want hebben geen microfoon en zeker de kleinste van de 2, een te driftig, nerveus mannetje met de titel marketingmanager dreigt ten onder te gaan aan eigen onkunde. Na een uur hebben de meeste mensen het grote nieuws van een langer verblijf in Lijnden verwerkt en worden de 1e plannen al gemaakt om aldaar een rondtour te gaan maken. Ik besluit me tot de marketingmanager te richten in het kader van mijn buddy-project. Mijn toevoegingen over zijn gordijnoptreden, bij een vraag vloog hij 3 stappen naar achter en raakte driftig in conflict met de gordijnen, wat weer irritatie bij Snap de vice president opwekte, waren niet aan het goede adres en na zijn bibberende stem dat hij hoopte op een goede afloop, moest ik op zoek naar een nieuw buddy project.

Na 2 dagen grenzeloos genieten in het hotel, waar de barman wel hele goede halve liters wist te tappen en andere passagiers nog wat betaalbaar bezoek op de kamer lieten komen, werd het tijd om te gaan. Aansluitend achterin de rij keek ik de te lange rij af en zag voor mij een klein, indonesisch vrouwtje met meer bagage dan een gezin met 2 kinderen. Met dezelfde paniek als het zweetbrilletje van gisteren, dacht ik aan mijn buddy project en na haar relaas over gemiste vlucht, ruzie met man thuis en het totaal niet weten hoe ze in haar eentje de douane door moest, laat staan in Denpassar Bali terecht zou komen, besloot ik haar tijdelijk te adopteren.

Met Kuala Lumpur en ons bakje koffie op die luchthaven moesten onze wegen scheiden, omdat zij met rollator en al pas een latere vlucht had. Helaas heb ik haar niet meer gezien of gesproken en nu het koud is, het vriest en ik weet dat ze vandaag is geland, maak ik me zorgen. Stel dat ze weer verdwaald, niet wordt opgehaald, zelf denkt dat ze met 45 kilo koffer wel naar huis komt? Dan ben ik als buddy niet geslaagd. Bij deze dus de oproep om te kijken naar een klein, paniekerig vrouwtje met de gevleugelde tekst: mijn man is zo koppig!
Maar misschien is ze ook wel teruggebracht naar de gevonden voorwerpen bij Malaysian Airlines en is de marketingmanager met een bak zweet en zwembad aan klotsende oksels haar nieuwe buddy. Tja dan is ze niet te feliciteren. Maar dan hoeft zij in ieder geval niet te schaatsen. Winter, lekker koud, met uitzicht op ijs en sneeuw, ja dat willen we. Winter dat willen we...

10 oktober Nazomeren
We schrijven donderdagavond 21.37u, het is een sporthal ergens in een wijk in Zoetermeer. Met mijn hoofd nog in de wolken van een zomers weekend Barcelona, waar het leven altijd lacht, stap ik net over een bal heen. Het gaat nog net goed en ik vlieg verder door de zaal. Het is 2 minuten later als ik in een onbeholpen poging een bal tegen te houden, mijn voet zwabberend op de grond weet te plaatsen. Gezien de miss Heineken, een mooie herinnering aan de zomer vol voetbal, moet ik wat meer gewicht opvangen dan ik in het verleden heb hoeven doen. Dit kan mijn rechterenkel even niet aan, deze besluit voor 6 seconden een eigen leven te gaan leiden.

Na er volledig doorheen te zijn geklapt kan ik 3 eieren van mijn enkel schrapen en dan nog blijft er vocht zitten. We schrijven vrijdagochtend 9.42u, bezoek aan het beste ziekenhuis van Utrecht met hulp van de slechtste verpleegkundige ever strompel ik door het bestaan. De tekst: U moet wel eerst naar de huisarts, u moet voortaan wel eerst naar de huisarts, ja dit kan eigenlijk zo niet, nee met uw miss heineken zal u toch iets voorzichtiger moeten zijn, bent u eigenlijk wel verzekerd, we hebben veel trauma's, dan kunnen we uw enkel er eigenlijk niet bij gebruiken, dus u had beter eerst.... In een volgende retirade van ongeveer 9 minuten maak ik deze dame duidelijk dat het onmogelijk was om naar dokter de Both hou vol te gaan.

Mijn huisarts zou namelijk ook gemeld hebben dat ik rust moest nemen en vol moest houden, vooral vol moest houden. Na foto's en een alleraardigste dokter die mij op haar welbekende rustige wijze tot 3 keer toe gerust stelt dat dit toch echt maar 6 tot 8 weken hoeft te duren,
keer ik terug in het bestaan. De avond verdrink ik met vrienden op ouderwetse wijze de pijn en de ellende van het bestaan.

We schrijven zaterdagochtend 9.57u, met een lichte aswolk in het hoofd probeer ik mijn bed uit te kruipen en bereik rond 10.09u het toilet.
Het belooft een prachtige dag... Maar 3 uur later, zittend op een bankje in het bos met blik op huppelend neefje en nichtje, besef ik mij dat deze nazomer mij definitief een glimlach op het hoofd heeft getimmerd. Mijn hart lacht, mijn hoofd glimt, ik heb alleen een kloppende enkel, maar dat mag deze pret niet drukken.

Eenmaal op het strand blijkt dat Nederland zaterdag 9 oktober uitgekozen heeft tot nationale feestdag, nog niet eerder zoveel glimlach en genot gezien in oktober! Mijn gedachten gaan terug naar de verpleegkundige, zij zal hier al momperend door de dag dweilen en tegen haar manlief melden wat hij eigenlijk had moeten doen. We schrijven 20.04u, met grote glimlach valt mijn neefje in diepe slaap en ik strompel mezelf naar de bank en bedank in mijn gedachten de verpleegkundige. Ze heeft wel iets goed gedaan, het drukverband aangelegd met de woorden: voortaan kan een huisarts dit ook doen, maar voor die ene keer... Ik glimlach, want zij heeft met dit verband wel deze prachtige nazomerdag mogelijk gemaakt!

22 september Treurwilg top 10
Gisteravond ben ik even op mijn balkon gaan staan en heb ik goed naar de volle maan gekeken. Het is meestal een moment van de maand waarop ik op top van geluk of ergernis ben. Niet dat ik mij in de regel snel erger of irriteer. De enige die mij mateloos weet te irriteren, dat ben ik uiteindelijk zelf en dan heb ik daar menig discussie over met mezelf wat ik nooit win, omdat ik altijd betere argumenten weet te verzinnen.

Het is september en ik werd vorige week wat treurig in september, normaal is dat november, maar de treurwilg stond vroeg dit jaar. Een beetje kerstboom idee van buren van mij, die zodra de 1e dag onder de 20 graden is, de kerstspullen tevoorschijn toveren en al bijna de boom optuigen. De storm en enkele dagen file deden mij geen goed en het bezoek aan mijn geweldige supermarkt ook niet. Daar lagen gelukkig de pepernoten al enkele weken te wachten en ik kon mijn drang niet meer beheersen. Met trillende handen pakte ik de zak op
om me heen kijkend of er geen bekende mij zou spotten, want pepernoten in september is als op het strand gaan liggen bij windkracht 10, dat doe je niet.

Ik zag niemand, keek nog 1 keer goed en zag me al helemaal zitten met alle gordijnen dicht, een verdwaald sinterklaasliedje op en rijmen over het mooie leven. Maar de pepernoten bleken over datum!!!! Pepernoten in september over de datum!! Nu blinkt mijn supermarkt wel vaker uit in over datum producten. Zo kan het zo maar zijn dat de kaas tijdens het lopen naar huis al een eigen leven gaat leiden. Of dat het pak yoghurt zich binnen een uur tot een uit elkaar klappende kwarkbende doorontwikkelt. Maar dit sloeg echt werkelijk alles en gezien de volle maan heb ik mij hierover zwaar staan te verbazen en me kapot staan irriteren aan dit bestaan. Waarom altijd maar gehaast door naar het volgende?

Waarom niet even de tijd stil, even niets? Is het nou die jachtige wereld die me boos maakt of het feit dat mijn pepernotenfetish me doet beseffen dat ik dus definiief mee geslurpt wordt in dat snelle bestaan? Is het de waan van de dag, de tand des tijds die ik niet meer kan weerstaan? Ik heb me overgegeven aan het leven waar ik tegen ageerde! Ik scheld mezelf door de avond en hoor aan de overkant een balkondeur opengaan. Een soort Bert van der Bips begint vanuit zijn dark room mij van alles te verwensen en ik besluit het geluid te negeren. Met een laatste zucht en roep: ik wil pepernoten en wel nu trek ik de deur dicht om binnen 2 minuten een regen aan geluid op mijn balkonraam te weerstaan.

Ik zie Bert nog net naar binnen kruipen in een houding die hij ongetwijfeld binnen voort zal zetten en ik kijk nog 1 keer naar de volle maan. Met een blik op de omgeving raap ik in 1 beweging 4 pepernoten op en zwengel ze zonder na te denken mijn mond in. Zijn we er toch weer ingetuind. Morgen maar die paashaas kopen bij de supermarkt die al groen uitgeslagen door het winkelpad waggelde. Ik heb nu al weer zin in het 1e solbiertje op het strand volgend jaar zomer. Bah wat gaat de tijd snel.
 
10 augustus 3.30u Doorontwikkelen is helemaal goed
Beste Pan,

Tot mijn grote spijt heb ik de door jouw gememoreerde huldiging moeten missen. Maar nieuw seizoen, nieuwe kansen. Inmiddels is de voorbereiding op het nieuwe seizoen ook voor onze Pinguins VUC begonnen en vond ik de wedstrijd tegen de topklasser Rijnsburgse Boys belangrijker, 3-0 verlies overigens. Het is midden in de nacht en ik kan de slaap niet vatten. Ik heb gedroomd dat ik op één of andere planeet zat te kijken en me zat te bescheuren om alles wat zich op moeder aarde beweegt.

Dat alles tegenwoordig anders gaat, het is waar we tijdens onze laatste maaltijd over hebben gesproken. Bedankt nog daarvoor, mede namens degene met wie ik de afspraak in de ochtend had, waarbij het rood van de wijn nog op het achterste van mijn tong te zien was, terwijl ik dat achterste normaal nooit laat zien. Ik zat zojuist te kijken naar al het getweet, getwitter, gefeestboek, geswaffel en hoe al die overschatte emoties ook mogen heten. Ik zag dat er hele families in een pretpark zijn en via de I-phone aan elkaar vertellen hoe leuk de vorige rollercoaster was. Ik hing voorover om nog even goed te zien dat er hele cafés worden uitgerust met wifi-draden, energiebanen om uiteindelijk met je IPad koffie te kunnen bestellen, een boek te kunnen lezen en onderwijl ook nog aan al je vrienden te melden dat je dat aan het doen bent, die dan vervolgens reageren dat ze net hun auto hebben geparkeerd op één of ander industrieterrein om daar....ja dat vertelt het verhaal dan weer niet.

Uiteindelijk maakte ik een duikvlucht en lag ineens tussen een stapel faxen, kopieermachines en werden mij van alle kanten mobiele telefoons naar mijn hoofd gegooid. Is het een teken dat ik niet meer kan achterblijven, dat ik als enige de technologische ontwikkeling niet bij kan benen, ja en dat ik knettergek aan het worden ben. Ik moest je dit schrijven, ik kon niet anders. We zijn met z'n allen doorgeschoten in ontwikkeling, doorontwikkelen, je favoriete woord. Doorontwikkelen, ik verwacht daar toch nog wel een brief over. En dat is helemaal goed!
Het viel me laatst op hoeveel mensen dat begruiken, het woord helemaal om iets kracht bij te zetten. Je kan dus nooit meer zeggen dat het goed met je gaat, want dan is er iets aan de hand. Nee het moet vanaf nu helemaal goed, helemaal leuk zijn. Ja ik had je kunnen bellen of je een brief kunnen sturen of langs kunnen komen, dat was waarschijnlijk helemaal goed gekomen. Maar langskomen en dan een helemaal leuk gesprek voeren, dat blijkt iets van de jaren 90 te zijn. Toen we samen helemaal laat aan een helemaal authenthieke stamtafel in het toenmalig helemaal gezelligste theater van Nederland zaten. Ben benieuwd hoe we er over 20 jaar bij zitten? Misschien allemaal vanuit één of andere helemaal fantastische capsule in de lucht elkaar bestoken met helemaal, volledig nutteloze informatie.

Ik kom zojuist uit zo'n capsule en dan ben je helemaal niet te feliciteren. Ik hoop dat alles bij jullie helemaal prima is en dat het met de katten helemaal gaaf is om zo helemaal leuk door het leven te fietsen! Overigens al verder kunnen trainen voor de Ventoux?
Zo nu ga ik mijn planten water geven en zal dat ook even op mijn feestboek vermelden, want dat wil iedereen weten lijkt me.

Met grote groet,
Spek

12 juli 10.35u Huldigen 
Beste Spek,

Fijn dat je oprecht vind dat ze een huldiging verdienen. Joop Zoetemelk heeft via een woordvoerder laten weten dat hij de beroemde advocaat Oscar Hammerstein heeft ingehuurd om alsnog 6 huldigingen met rondvaart door de Amsterdamse grachten af te dwingen. "Ik ben 6 keer tweede geworden in de tour en ben daar nog nooit passend voor gehuldigd." aldus de oud renner vanuit Frankrijk.
"Er is nog nooit een sporter voor mij geweest die zo vaak tweede is geworden en ik heb nog nooit een koninklijke onderscheiding gekregen. En nu ziet men pas in hoe ongelooflijk belangrijk verliezen is voor een land, ik heb me altijd een roepende in de woestijn gevoeld." Op dat moment brak zijn stem meldde onze speciale verslaggever die Joop telefonisch sprak over zijn onderwaardering.

De beroemde advocaat wist te melden dat hij alle premiers die Joop's nederlagen niet op waarde wisten te schatten gaat aanklagen "Omdat", zo zei hij, "Joop 6 keer op het punt gestaan heeft om zich zelf van het leven te beroven. Wij eisen een schadevergoeding van 6 x 6 miljoen en er is in mijn ogen geen rechter die dat niet gaat toekennen."

Demissionair minister president Jan Peter Balkenende heeft inmiddels laten doorschemeren dat hij de eis niet helemaal onrechtvaardig vindt maar dat hij er over denkt om Joop in te zetten bij zijn campagne tegen de zesjes cultuur die Nederland al zo lang in zijn greep heeft. Hij is er van overtuigd dat er nog ergens een potje is van 6 miljoen die Joop voor zijn inspanningen ten behoeve van deze campagne als onkostenvergoeding kan toucheren, en hoopt hiermee een vernederende rechtsgang te voorkomen. De Campagne zou van start moeten gaan met de slogan "Tegen 6 zeg ik nee want 2 is Okee". 

Binnenkort afspreken? als je wilt kunnen we ook naar de rondvaarttocht en huldiging van het G-team van Voetbalvereniging IJsselstein gaan. Die worden allemaal geridderd door Prinses Marijke want tijdens hun laatste wedstrijd heeft er niemand in eigen doel geschoten.

Met vriendelijke groet,
Pan Pansen 

12 juli 18.33u
Beste Pan,

Ik heb het vannacht om 3.23uur nog geprobeerd. Ik was bij onze oude keeper, die overigens ooit in Nederlands jeugdelftal gekeept heeft in de tijd van Jean Paul van Gastel. Na je mail moesten we het gewoon proberen op zijn pas gemaaide gazon, 2 flessen jenever in de mik. Maar het blijkt in volle vaart toch niet eens zo makkelijk om dan een overigens ook totaal beschonken keeper te passeren. Ik besloot de bal namelijk vol op de slof te nemen, maar door deze versie van de jabulani vloog ie bij de overburen door een openstaande deur heen.

Met veel gebrom kwam overbuurman Lex Schoenmaker de bal terugbrengen, ook nog wakker. Ik heb hem nog gevraagd hoe hij deze bal zou maken en ook hij heeft geprobeerd om het best bewaarde geheim van voetballend Nederland te passeren. Bij poging 4 lukte het en wat bleek.....eerder schieten. We hadden in het verleden een te trage centrale middenvelder met een magisch rechterbeen en hij zei altijd: in een 1 op 1 met de keeper, zo snel mogelijk net langs het rechterbeen van de keeper schieten, die heeft ie nooit. Sexy Lexie bevestigde dit.

Tuurlijk ik ben ook boos, maar over 32 jaar zullen we trots zijn, op onze jongens. Iedereen sprak schande van de hardheid, laten we nou eindelijk eens blij zijn, ik vond het altijd maar mietjes. Weet je nog in 2006 tegen de Portugezen, wij voetbalden prachtig, werden de wedstrijd en het toernooi uitgeschopt. Stond in alle kranten niet hard genoeg, te weinig gogme. En heb je gezien hoe Nederland in 1974 de Brazilianen zeker in de 1e helft als kamikazepiloten op de poten trapten?
Laten we blij zijn, als we niet waren gaan schoppen hadden we bij rust al 3-0 achter gestaan en hadden Sneijder en van Persie ruzie gekregen, hostie in de bek of niet. Ik ben trots op de jongens en ja ik ga morgen ook naar de rondvaart. Jij wilde toch ook altijd na een hele grote partij met wellicht 1 minder stukkie, de waardering en nog even wat wegdrinken? Ik heb het nodig, hoewel ik niet weer 2 liter jenever ga drinken. Dat doet me nog wel wat zeer, net als de nederlaag. Die zal nog 32 jaar naklinken. Maar ik ben blij dat ik deze wel bewust heb meegekregen. Bij de vorige uitvoering was ik 5 en zag ik mijn vader de hele dag met 2 flessen jenever op in de tuin proberen een bal op de paal te krijgen ipv erin te schieten vanuit het rozenperkje.

Ga je anders mee morgen?? Hoe dan ook hou je sterk, hou vol!

Met grote groet,
Spek 

12 juli 0.34u WK voetbal
Beste Spek,
Heb je hoopvolle mail van gister gelezen. Had er vertrouwen in, maar nu...Ik ben zo godvergeten kwaad.
Hoe kun je nou voor de derde keer verliezen als je zo'n grote bek hebt over goede sfeer, overtuiging, geloof, missie enz.
Het is een stel overbetaalde TBS ers.

Wees eerlijk, dat pleurisjong Vanpersie, met zijn nep allochtone accentje. Hij hoorde bij de grote 4 en moest en zou in de spits spelen. De zak heeft in ongeveer 600 minuten speeltijd 1 keer gescoord en Huntelaar in 5 minuten ook. De grote 4? Die wigger is de grote nul.
We moeten hem lekker in een dwangboerkabuis naar Teheran sturen.

En dan die Jong met zijn stomme oorbelletje, multimillionair 3 auto's van minstens 1,5 ton per stuk en nog nooit een grote prijs gehaald. Maar een klein lief jongetje dat een handtekening wilde in zeist werd op super arrogante wijze gesommeerd om vooral niet zijn patserbak aan te raken.In het veld komt hij niet verder dan een aanslag die alleen in Abugraib de handen op elkaar kon krijgen. Hup, oprotten naar Uruzgan en alle jongens en meisjes die daar echt een offer brengen voor het vaderland lekker op zijn kosten op vakantie sturen, laat maar eens zien hoe dapper je bent.

Maar gelukkig hadden we nog huilebalkje Robben. Die gozer verdient een godsvermogen en op het moment dat hij dat kan rechtvaardigen verneukt hij twee dotten van kansen die ik er met een fles jenever in mijn mik  nog in had  gekregen. Oh.. ben ik wat negatief? Vergeet het maar, ik ben nog nooit zo mild geweest. Want Sneijder heeft goed gespeeld eerlijk is eerlijk. Wel vreemd dat hij net voor het WK officieel lid wordt van een internationale club kinderverkrachters. "Ik heb zo'n fijn sms contact met een priester uit Milaan, dat helpt me echt", Wesley is 1 meter twintig.

En dan moet ik op 5 december de verjaardag vieren van een Spaanse kindervriend? Hoe gek denk je dat ik ben.
Maar als je denkt dat je kunt beginnen met verwerken komt het ongelooflijke nieuws dat de jongetjes een rondvaart door de grachten wel op prijs stellen.... Sorry, wat zegt u? Een rondvaart? Een rondvaart, zoals hen voor ogen staat moet je VERDIENEN.
En dat is nou precies het probleem. Deze heren krijgen al sinds hun eerste contract veel meer dan ze verdienen.
Als ze zo graag door de grachten willen moeten ze lekker zelf een kaartje kopen bij Rederij Kooi bijvoorbeeld, maar daar zijn ze te gierig voor. De essentie van een tournooi is dat alle wedstrijden die je gespeeld hebt om in die finale te komen.. er niet meer toe doen. 

Vanmiddag even gelunched met Hare Maje, wat zijn wij blij dat we van Duitschen Bloed zijn.
Mit Härzliche Grüssen.
Pan Pansen
Vice Weltmeister.

10 juli 23.25u Oranjekoorts stijgt tot grote hoogte
Hallo Pan,

Dank voor je politieke bespiegeling, maar sorry ik heb toch echt even iets anders aan mijn hoofd, ik heb net even een leuke dag, de Duitsers zijn 3e! En de donder en de bliksem hebben zich zojuist over ons land verplaatst. Een goede vriend van mij belde dat hij vast stond op de A2, maar verwachtte het wel te halen. Te halen? Ja morgen, zo ongeveer de belangrijkste dag uit het miezerig bestaan van de gewone sterveling. 11 jongens kunnen een droom van zeer zeer vele waarmaken. Het is zaterdagavond en ik weet niet waar ik het zoeken moet. De steun van het gevulde glas, de steun van regen om de warmte te verdrijven, de steun van telefoon, het neemt mijn koorts niet weg.

Het is een dag voor de finale, nog 1 nacht, hoe moeten we die doorkomen? Hoe zullen de jongens slapen? Ik verlang naar Big Brother op de hotelkamers van onze oranjehelden. WK-finale, met een traan in mijn oog van een wimper onder mijn lens snik ik het bijna uit. Dat ik dat nog mag meemaken. Mijn gedachten vervliegen naar 1988, ik werd 15 en mijn helden bezorgden mij het mooiste verjaardagscadeau uit de geschiedenis, het Europees kampioenschap. De stoelen vervlogen vervolgens door de lucht. Ik kan me alleen de avond ervoor niet meer herinneren.

Ik verlang naar Big Brother en dat je van kamer naar kamer kan zappen. Elia met een spelletje en zijn mond dichtgetaped zodat de scheldwoorden er niet uitkomen. Stijn Schaars zit met zijn moeder te bellen, Klaas Jan Huntelaar pegelt vanaf de badkamer de minibar open en juicht iedere keer alsof hij de winnende heeft gemaakt. En dan naar de basis, Gio loopt al op zijn kicksen en glijdt uit in de badkamer. Iedereen houdt zijn adem in, maar hij staat op en knipoogt in de camera. De kamer ernaast staat Gregory van der Wiel ook voor de spiegel en die zie je er 12 uur later nog staan, zich afvragend waar zijn volgende tattoo zou moeten komen. Joris voelt nog even aan zijn knie, Johnny kijkt naar een kooigevecht en Wesley ligt op zijn knieën. Te bidden en zijn telefoon te zoeken want Yolanthe is nog aan het woord, terwijl hij dacht dat het gesprek ten einde was.

We zien Robben met duim in de mond en teddybeer rustig slapen, die maakt er morgen zeker 1. Dirk Kuijt zit stiekem een haring met uitjes weg te werken en gaat rondjes van balkon naar toilet en weer terug lopen, 21 km, want die loopt hij morgen ook en in een betere tijd dan ik ooit gedaan heb. Mark van Bommel zit nog even bij Stekelenburg op de kamer en ze oefenen op strafschoppen, nadat van Bommel alle lampen met de Jabulani kapot geschoten heeft besluiten ze te stoppen en dan blijkt van der Baart nog even te willen toepen met ze, maar vindt geen medestanders op dit late uur, Stekelenburg moet nog scherven rapen, dat brengt geluk.

Frank de Boer komt erachter en vloekt alles en iedereen bij elkaar. Ook de al om 20u slapende Nigel de Jong wordt wakker. Direct maakt hij  een keiharde tackle op de benen van Frank en die breekt daarbij zijn enkel maar roept dat het met de scherpte in ieder geval goed zit. Afellay hangt met de mobiel van Sneijder inmiddels met zijn zaakwaarnemer aan de lijn en André Ooijer vraagt continu of ze nog een superverdediger gratis erbij willen hebben die nog 1 goede wedstrijd in 6 maanden in de benen heeft.

De afsluitende beelden zijn van van Marwijk, de man die mijn Oranjekoorts tot ondraaglijke hoogte heeft doen stijgen. Hij zit met Robin van Persie in de lobby. Hij legt nog 1 keer uit dat Casillas altijd een foutje maakt, dat je Pique altijd over zijn rechterbeen moet passeren. Van Persie luistert aandachtig, legt zijn hand op de schouder van van Marwijk en zegt dat het allemaal goedkomt, hij heeft zijn klasse tot de finale bewaard en komt steeds beter in vorm. Morgen gaat het gebeuren. Ze gaan naar bed en slapen perfect, zij wel.
Mijn honger is dan nog niet gestild, ben er nog niet gerust op en zap naar de Spaanse versie van Big Brother.

Daar hebben ze 1 beeld, de laatste training van de Spanjaarden in een discotheek met veel te mooie vrouwen. Op de klanken van Black Eye Peas tikkie takkieën ze over de dansvloer en iedereen vindt ze prachtig, totdat Casillas de bal moet vangen en mist. De onzekerheid slaat toe, je kan wel blijven breien maar tot resultaat komen ze niet. Ik ga dromen, voor het laatst voor de grote dag. Ik hou het niet meer. Nog maar een klein medicijntje innemen dan, een laatste biertje tegen de koorts.

Hou je sterk morgen of zoals mijn huisarts altijd zegt: Hou vol!
Met grote groet,

Spek

29 juni 21.35u Satijnrups?!
Beste Spek,

Bedankt voor je mail, tuurlijk altijd vervelend die satijnrups, maar wat moet ik er in godsnaam mee. Maak je nou eens druk om waar het echt om gaat. Wat welwillende Rabbi's en weldenkende katholieke geestelijken nog nooit is gelukt is de grote Geert wel gelukt.
Wat dan..? zal jij je geschrokken afvragen. Katholieken en joden samen brengen in een politieke gedachte, die hen beide blik gunt op een toekomst waarin zij niet meer hoeven te vrezen.

Deze stelling is minder vergezocht dan  lijkt. De hoofdredactrice van het Nieuw Israelitisch Dagbald sprak, op radio 1, haar verbazing uit over het aantal joden in Nederland dat, volgens eigen onderzoek, op Geert en zijn trawanten heeft gestemt. En op verkiezingsavond konden wij bij onze publieke omroep zien dat heel Brabant en Limburg zich aan de Groote Geert heeft overgeleverd. Die Geert. Hij heeft ze allemaal op een Nationaal Socialistische partij laten stemmen. Ben eerlijk... het sentiment van de PVV is nationalistisch en de sociaal economische pragraaf van deze partij lijkt meer op die van de SP dan op die van Geert's oude partij.
Voor eens en altijd is de onzin van anti-semitisme bewezen.
Joodse mensen zijn namelijk heel gewone mensen. Net als "Henk en Ingrid".

Met vriendelijke groet,
Pan Pansen

22 juni De Satijnrups
De stekker is eruit, het is klaar, het is voorbij, het seizoen zit erop en de opdrachten zijn tijdelijk afgerond. Sinds dat ik mijn activiteiten heb ondergebracht in een eenmanszaak is het met de economie vrij slecht gegaan. Het was en is een soort glijdende schaal en ik zwem met alle liefde tegen die welbekende stroom in. Afgelopen seizoen heeft mooie, drukke, goede opdrachten opgeleverd en gelukkig ook een kleine bruine boterham.

Dus is het tijd om me te richten in de rustige tijd op iets anders en dat is ouderwets genieten. De zomerstop is begonnen en het weer gaat langzaam meewerken. In mijn niet aflatende sportdrang dweil ik dagelijks de bank op, bekijk alle sport, moet keuzes gaan maken tussen voetbal, wimbledon en astro-tv. Om me vervolgens 's avonds dood te gaan ergeren aan de mening van Johan Derksen en consorten. Het is zomerstop en ik geniet me kapot. Normaal gesproken probeer ik zoveel mogelijk het strand op te zoeken, te kijken naar ondergaande zon, te genieten van witbier of corona.

Dit jaar was mijn idee niet veel anders en om alvast te oefenen hoe het in de zomer zou gaan worden, besloot ik uit de wind in de zon een middag voor te proeven. De blik op de pier was even mooi als gevaarlijk, want dan wil ik nooit meer weg. De blik op de zee en de vrachtschepen was even rustgevend als slopend. Ik bedacht dat ik nog enkele weken door moest. En bij de 3e slok van mijn witbier keek ik eens om me heen. Een ware plaag rondom maakte zich meester van de prachtige setting en nog voordat ik een 2e witbier had besteld zat ik onder. Een leger rupsen had op deze 1e zomerdag bedacht het leven van meneer Spekman te gaan vergallen.

Niet zo erg denk je dan, want deze beesten vlogen jankend door de lucht als je ze met de wijsvinger wegschoot. Het duurde ongeveer een uur toen ik het leger terug had geschoten richting duinen waar ze vandaan kwamen, waarbij de heldhaftigen halverwege bij verdwaalde Duitse toeristen in de Wiener Schnitzel vielen. Ja hoe succesvol kan een dag worden!! Met een gelukzalige glimlach fietste ik naar huis en verheugde mij op een skitterende zomer.

We schrijven enkele dagen later, ik presenteer een bijeenkomst en heb een pak aan. Ik krijg jeuk, niet zozeer van de mensen, maar misschien van het pak. Ik word gek, de jeuk wordt steeds erger en de irritatie ook. Gelukkig merken de mensen niets, maar als ik mijn jasje thuis uittrek blijk ik onder de bulten te zitten. Het is alsof ik 3 nachten in een concert van vuvuzela's aan muggen heb gelegen. Waar komt het vandaan en sterker nog hoe lang gaat dit duren? In de krant lees ik een bericht over de satijnrups. Deze kan irritatie en jeuk opleveren en dat kan een hele tijd duren!! Koud water en zalf kunnen helpen, ik word gek. De satijnrups, 1 middag, 3 uur en je bent helemaal vergesust van de jeuk en bulten.

Gelukkig blijkt de krant gelijk te hebben dat het vanzelf weer wegtrekt. Ik lig ouderwets op de bank enkele weken na het jeukfestijn en ineens krijg ik weer jeuk en irritatie, niet zo'n beetje ook. Het blijkt een dagelijks terugkerend ritueel alleen nu zonder de bulten. Ik snap het niet, speur internet af, maak mijn hele huis satijnrups vrij, denk ik. En ineens slaat het mijn hoofd in, ik ben zwaar geïrriteerd, iedere avond rond 22.30u. Ik weet het, ik krijg jeuk, ik raak geïrriteerd, het is Johan Derksen!! De grootste levende satijnrups die er is! Er zit maar 1 ding op, morgenavond naar het kurhaus en deze satijnrups met wijsvinger heel heel hard de duinen in schieten om nooit meer terug te laten komen.
De satijnrups Johan Derksen, hij heeft mij mijn mooie zomer gekost!

11 mei We dansen de Sirtaki
Ooit was ik een zogenaamde student met bijbehorende stageplek. Ooit was het qua zin me zo in de schoenen gezakt wat de studie betreft, dat ik weg moest. Dit kon eigenlijk niet. Dit was niet mogelijk, want samen met een vriend liep ik stage in een poging de studie ooit, ergens tot een goed einde te brengen. We zaten aan een cappuccino te bedenken hoe we weg konden komen.

Met het briljante idee om naar zijn broertje in Miami te gaan, bestelden we een aangeklede koffie. Een koffie waar je na 2 bakken dweilend en glimlachend denkt dat je de wereld aankan. 4 van deze bakken later boekten we een vlucht naar Miami via Ijsland. We waren de koning, want hadden nog 24 uur om ons voor 3 weken af te melden op werk, stage, studie. De goedkoopste vlucht die we konden krijgen en als helden ontvingen we onszelf op Schiphol.

Het avontuur bracht ons naar Ijsland voor een tussenstop. We hadden kort de tijd om te zien hoe het land eruit zag. Wat een verschrikking, wat erg, compleet lege vlaktes, heuvels, bergen. Nu wordt er gesproken over de aswolk en over het as wat op het land ligt. Maar volgens mij is het daar nooit anders geweest. Een grote grauwe bende waar je toen al vrij strak werd belazerd wat geld betreft. We betaalden omgerekend per persoon 6 euro voor een biertje. Een kleintje wel te verstaan, een zogenaamd poppepilsje. Later bleken vele Nederlanders ook belazerd, maar daar keek ik niet van op.

De aswolk, nooit van het bestaan gehoord, maar nu terugdenkend was het in die tijd ook al zo. Het contrast met Miami kon niet groter. Met dikke wintertruien liepen we tegen een muur van warmte op, 26 graden om 23u. Een wereldtijd tussen een gasthuis met zwembad, Miami Beach, Hooters waar de cocktails via de voorgevel van de welgevormde dames op tafel werden gezet, veel omhoog gevallen cool volk.
Maar na 3 weken via de aswolk die Ijsland heette terug naar Nederland.

De problemen van studie, stage, werk en mijn toenmalige schizofrene buurvrouw die de bloembakken van de buren op geparkeerde auto's plantte, alles was even verdwenen. Maar je raakt het nooit helemaal kwijt. Het was een aswolk, iedere keer weer een nieuw probleem.
Net als de Grieken die al jaren veel te veel geld uitgeven, geen omzet maken als ze een eigen restaurant hebben omdat ze de Ouzo zowel vooraf als na afloop rijkelijk laten vloeien. Nu een aswolk aan financiële problemen, je kan erom heen vliegen, je kan wachten tot ie overwaait, maar de aswolk blijft bestaan, daar helpt een noodpakket van 700 miljard niet voor.

Het enige wat helpt volgens oud Grieks gebruik, dans de sirtaki. Christina de Griek, een geweldig authenthiek Grieks restaurant in Voorburg heeft dat als enige motto. Wat er ook gebeurt in de wereld, hoe groot de problemen ook zijn, dans gewoon de sirtaki en je kan alles aan.
Tja had ik dat destijds geweten, dan hadden we niet 12 euro aan Ijsland gegeven en had ik zelf na een vakantie in Miami niet in een aswolk van financiële problemen gekomen. En eer dat je eruit bent, dat kan wel 10 jaar duren! Maar ach wat maakt het uit, als het leven even tegenzit, als je kan dansen op de vuilnis in de straten, als iedere euro minder waard wordt, als je dagelijks regen en kou voelt, Christina heeft de oplossing, dus kom op: DANS DE SIRTAKI!

16 april Coldplay
Het is vrijdagavond met een dvd en een glas verwerk ik de drukke week. Mijn hoofd tolt na van de verschillende opdrachten. Ik ben blij want alles ging naar tevredenheid. Zelfs de taxiritten tussen de opdrachten door brachten mooie momenten en wat voor mij altijd als benzine werkt, de zon schijnt! Coldplay brengt mij het weekend in en het vooruitzicht op meer zon tussen alle aswolken doet mij verlangen naar de dag van morgen als ik ga trainen voor een halve marathon. Ja dat was eigenlijk een maand geleden heel goed geweest en had ik de training voor die fantastische CPC gedaan, maar die heb ik helaas gemist.

Ik mijmer terug naar de maandag waarop ik terugkwam van een fantastisch weekend met neefje en nichtje die zo blij als kinderen waren om te spelen, te zingen, te zwemmen en als suikeroom zonder suiker genoot ik mee. Dat heeft me de week doorgeholpen, want anders zijn zenuwen ondraaglijk. Nu was het gezonde spanning voor rollenspelen, voor een fake speech voor 300 man en vrouw van Arlafoods over duurzaamheid en biologisch voetbal om vervolgens de volgende dag bij een Cybercrime congres aanwezig te mogen zijn. En dit als Matthijs van Nieuwkerk te mogen afsluiten met De wereld draait door. Inclusief muzikaal intermezzo van de band Dronken op Pad, Nico Dijkshoorn en een fantastische, professioneel hacker aan tafel Stan H.

De donderdag volgde met rollen, een film over door de ogen van een bloeddonor tijdens een kick off bijeenkomst om vervolgens op dramatisch niveau in een zaal met vrienden te zaalvoetballen, waarbij mijn hoofd nog in alle opdrachten hing en de ontspanning pas thuis op de bank kwam. En met een geweldige lunch in mooi gezelschap deze week de geschiedenis in geschreven als een van de meest succesvolle.

Wat is er dan mooier dan met een glas in je hand naar een dvd van Coldplay kijken en denken aan de komende zomer, onze bondscoach heeft een wereldtitel beloofd, ik heb een boekje beloofd, zolang de wolk die er hangt maar als as voor de zon verdwijnt dan komt alles goed. Want wat is er mooier dan oranjefans die op een groot terrein feest vieren zowel in Rotterdam de haven in springen als in Amsterdam de grachten. Dat oranje verbroedert en dat we de bekerfinale alsnog gewoon kunnen spelen. Rotterdam waar ook de tour zal beginnen, terwijl in Amsterdam de Giro begint, kortom sport kan verbroederen, net als Coldplay trouwens.
Ik kijk naar de dvd en dwaal met mijn gedachten af naar het kippenvel concert wat zij in Nijmegen hebben gegeven, een van de mooiste concerten ooit. Het kan zomaar eens een mooi jaar worden, als ik wat beter ga voetballen en die aswolk verdwijnt, want hoe moeten we anders het WK winnen?

3 april Paasplaag, zoeken dan die eieren!
Goede vrijdag is geweest en dan komt daar de mooiste dag, voor de liefhebbers van cijfers, het is nummer 93 van het jaar. De mooiste dag is een zaterdag, de paaszaterdag. Normaal gesproken ben ik geen man van de boodschappen op zaterdagmorgen. Behalve op deze paaszaterdag, dat is traditie. Dan loop ik rond 8.30u in een willekeurige supermarkt te kijken naar het schouwspel wat om mij heen plaatsvindt.

De vele gezinnen lopen dan in complete opstelling in een mooie ruit op het middenveld door de winkel. Vrouwlief loopt voorop, in de middenlinie lopen meestal 2 jengelende kinderen, die op de goede vrijdag de goede energie hebben verspild om vervolgens al zeurend in de winkel te lopen over paaseieren. Achteraan sjokt een man met een wezenloze blik die verraadt dat alles wat tot dan in de kar gedaan is, absoluut niet zijn wens was. Hij is het eens met zijn kinderen, gewoon 3 kilo paaseieren per persoon en verder wat paasstol. Maar helaas, vrouwlief heeft een artikel gelezen dat er dit jaar cocaïne is gevonden in diverse paaseieren en ze vertrouwt geen paasei meer.

Ik hobbel er tussendoor omdat ik op zoek ben naar versgeperst fruit voor een familiebrunch op 2e paasdag. Ineens hoor ik de man achter de winkelwagen met een kreet die zelfs de straatnieuwsverkoper bij de deur heeft moeten horen: Zoeken dan die eieren! Het is alsof ik in een slechte B-film ben beland. De kinderen vegen ineens wat tranen weg, want wat heeft papa nu? Ja tuurlijk jengelen ze, maar dat is nog geen reden om zo uit zijn slof te schieten. De vrouw kijkt om en ziet de boodschappenkar met een enorme vaart op haar afkomen. Ze probeert hem te ontwijken en valt in een rek met paasstol. Totaal verbijsterd kijkt het winkelpersoneel naar dit familietafereel.

Het is niet voor het eerst dat ik op een paaszaterdagmorgen een stel al ruziënd door de winkel zie lopen. Mijn ellende van het zonder paraplu door de regen lopen naar de winkel, het kletsnat door de winkel naar verse fruitsappen, het terugdenken aan de zenuwen op 1 april omdat ik bij wijze van grap voor 300 leerkrachten van de basisschool een onderwijsdag mocht openen, mijn avond gevuld met inktvisringen, knoflooksaus en bier die uitmondde in een enorme kater de volgende ochtend, mijn eigen sores ben ik in 1 klap vergeten.
Ik zie de man richting zijn trillerige vrouw lopen, hij steekt een hand uit, pakt zijn vrouw beet, geeft haar de autosleutels en zegt: Ik geloof dat ik hier allemaal niet zo'n zin meer in heb. De kinderen, het winkelpersoneel, iedereen kijkt wanhopig naar de man met vraag zou het goedkomen.

De vrouw pakt de sleutel aan en vraagt de man of hij toevallig een paasei heeft opgesnoven deze ochtend. Hij zegt dat ze niet op hem hoeft te rekenen met het paasdiner wat ze zo zorgvuldig in de kar heeft gekieperd. Hij geeft de kinderen een kus en zegt dat hij na de pasen vast wel weer terug is. De man loopt weg en het mooie zaterdagochtend ritueel in de supermarkt heeft iets tragisch. Zoeken dan die eieren, slist de vrouw tegen de kinderen terwijl ze de gourmetschotel van de grond probeert te harken. Ze kijkt mij daarbij indringend aan alsof ze wil zeggen: jij wilde toch leedvermaak? HIer heb je het! Ik voel rode vlekken in mijn nek, ik denk terug aan de afgelopen week, aan de 1e 92 dagen van het jaar. Ik wil haar helpen of iets zeggen dat haar kan helpen. Mevrouw, ik, tja....ik.....u.....ik, wij.....weet u, ik.....ik wens u vrolijke paas!

21 februari Kabinet valt, leve Mark Tuitert
Het is een Pauw en Witteman- moment waarop ik denk: het kabinet is klaar. Wouter Bos wordt rood bij de vraag van Pechtold of hij op de hoogte was van de brief van de Navo. Je ziet de gedachten bij Wouter Bos door het hoofd schieten: zaterdag Sven Kramer, dus de premier is er niet. Hem zal worden verweten weg te zijn op het moment van crisis. De week erna zal een debat komen en dan vrijdag ministerraad. Dat moeten we lang rekken, dan gaan we midden in de nacht klappen. Vervolgens is het weekend, wij hebben ons poot stijf gehouden en wie weet wordt het zaterdagnacht wel de luwte in gedrukt door een overwinning op de 1500m.

De tacticus Bos doet het uitstekend, speelt de vermoorde onschuld en geeft aan dat de positie nog net zo is als bij de vorming van het kabinetsbeleid. Vanmorgen zie ik Balkenende bij buitenhof en ik dwaal met mijn gedachten af naar Mark Tuitert. Balkenende probeert zich te verdedigen over 8 jaar en 4 gevallen kabinetten. Het is een schaatser die zich verantwoord over 8 jaar wanprestatie en meldt dat er toch ook goede races zijn gereden. Ja tuurlijk, maar op de cruciale momenten zak je door het ijs en dan is het onder aan de streep allemaal niks waard geweest.

Ze zijn met z'n allen in elkaars val gelopen, ineens denk ik aan het EK van 1996 en Guus Hiddink. Een tweespalt in de selectie, 2 op zich opererende delen van het elftal en Hiddink die er met heel veel moeite de kwartfinale mee bereikt, maar er nooit een eenheid van weet te maken. Balkenende heeft dezelfde tweespalt, maar veel minder goed materiaal ter beschikking. Bos neemt de penalty zoals Seedorf destijds tegen Frankrijk achter de bal ging staan. Je weet het, je voelt het aan alles, dit gaat mis. En niet dat het bewust was destijds, maar wel zowel toen als nu schieten de hoofdrolspelers door het midden en je weet zeker, het is voorbij.

Natuurlijk is Balkenende eigenlijk aanvoerder en geen coach, gelukkig maar, want anders waren het helemaal ongeleide projectielen geworden. Ik vraag me af waarom is er voor het kabinet niet gewoon een hele goede coach. Die continu en met feitelijke onderbouwingen het proces ondersteunt, ook besluitvorming stimuleert of tegenhoudt. Waarom niet een Hiddink of van Gaal om de troepen bij elkaar te houden en te laten weten dat je en hoe je als team moet functioneren om het beste resultaat te bereiken.
Beter nog is een schaatscoach. Beter nog Jac Orie!

Bij sommige momenten in de sport moet je live zijn, vannacht was zo'n moment. Mark Tuitert geeft inspiratie en motivatie aan iedereen die 8 jaar lang heeft gewerkt, met veel vallen, veel slechte resultaten, maar wel met de focus om ooit ergens een keer alles te laten kloppen. Vannacht was zijn moment, de race van zijn leven en in vele huiskamers stonden volwassen mannen en vrouwen te juichen in de pyama voor de televisie. Tegenstellingen in huwelijken werden opzij gezet, alles was voor even vergeten. Jac Orie was de man, de coach die jaren vertrouwen hield in Mark Tuitert, zelfs op de momenten dat de sporter dit vertrouwen zelf verloren was.

Vanmorgen bij Buitenhof dacht ik, waarom hebben ze de ministerraad niet 1 dag verschoven om tijdens de laatste pauze de 1500m met z'n allen te bekijken. Te kunnen juichen als eenheid, gemotiveerd te kunnen raken en een focus te kunnen houden op 1 keer goed presteren.
Door 1 keer een echt resultaat neer te zetten en het publiek voor de televisie te laten juichen vanwege die unieke prestatie.
Helaas zijn sport en politiek compleet andere disciplines en niet te vergelijken. Maar een coach, een goede, voor het kabinet, ik zou ervoor pleiten. Maandag maar even langs de koningin om dit aan te geven en Jac Orie voor te dragen!

16 januari Ijsvrij
De koorts slaat bij vele mensen toe, het is weer zo ver. De media doet er een schep bovenop, komt de tocht der tochten er aan?
Vandaag is het een drama voor die liefhebbers, het dooit. De schepen komen met volle vaart door het ijs heen, de boten breken zich een weg door de rivieren. Mijn bootje ligt vandaag stil. Het is zaterdag in januari en de koorts bij velen is voor even verdwenen.

Hoe komt het toch dat zoveel mensen het fantastisch vinden om door de kou zich volledig ingepakt een keer of 5 te laten tackelen door een scheur of een bobbel? Hoe komt het dat ze met blauwe plekken en handen de kop snert naar binnen slurpen? Hoe komt het dat vele mensen zichzelf een dag beweging op het ijs gunnen om vervolgens weken met last in benen, bekken, schouders door het leven te gaan?
Het is een fenomeen wat ik totaal heb gemist. Dat wil zeggen, ik geniet van sport en vooral van het kijken ernaar. Ik kan het uren doen, liggend op de bank met de kaarsen aan in het warme huis.

Ik denk dat ik al heel vroeg in mijn bestaan de slag heb gemist. Ik kan slecht tegen kou en ben natuurlijk wel bezig geweest om volkssport nummer 1 onder de knie te krijgen. DE knie, die meermalen volledig open heeft gelegen. Schaatsen gaat om evenwicht, om balans, balans die ik blijkbaar niet in mijn systeem heb. Ik kon op 4 ijzers in balans blijven staan, maar zodra ik op 2 moest staan, dan knalde ik op de grond.
We hebben het geprobeerd met een stoel, een zitzak, een tweezitsbank en zelf een rollator op ijzers moest eraan te pas komen. Mijn evenwicht, mijn balans bleek verstoord. De diagnose een gestoorde, fijne motoriek was de constatering die mij vroegtijdig deed besluiten te stoppen met schaatsen.

Mijn boot ligt nu rustig te wachten tot het ijs voorbij is en ik zonder kleerscheuren het water op kan. Ik zie op tv de boot met de naam Wennemars liggen en vervolgens met het gezicht volledig open vertellen dat dit machtig mooi is. Nou geef mij maar de fiets, wat dat betreft ben ik meer Nederlander, fietsen dat is meer aan mij besteed. Hoewel ik daar met mijn gestoorde, fijne motoriek ook diverse ongelukken door heb gehad. Zoveel dat ik twijfelde of ik weer aan de zijwieltjes moest beginnen. Zal ook wel iets met balans en concentratie te maken hebben. Het gezicht van Wennemars doet mij denken aan mijn eigen gezicht in een ziekenhuis na een fietstocht. Volledig in puin na een kort contact met een stilstaande bus en wel de lachers op mijn hand. 

Ik verlang naar de dag van ijsvrij of als het dan toch moet...het land volledig lam door de koorts die zich door heeft gezet tot de Elfstedengriep. En misschien krijg ik dan de koorts zo te pakken dat ik met de bank waar ik nu op lig in samenwerking met erkende verhuizers toch een ijsbaantje op zoek. Om mijn balans en mijn evenwicht voor eens en voor altijd te zoeken, want als het op het ijs kan, dan kan het overal! Maar ja zoals mijn huisarts al zei, die diagnose heb je voor de rest van je leven, zo'n stoornis kom je niet vanaf, dus...
HOU VOL!
 
20 december Ouderwets evalueren
Het mooie van deze periode, zo vlak voor kerst en het einde van het jaar, is dat je terug kan blikken op wat het jaar heeft gebracht. Inmiddels is het een traditie geworden om te evalueren met 2 vrienden. Het glas wordt op de avond onmogelijk vaak geheven op alles wat het leven mooi, bijzonder en pijnlijk maakt.

Ouderwets evalueren start dit jaar in een sneeuwstorm waarbij de 3 heren na een 1e en rap volgende 2e fles rode wijn zacht zingend de barre tocht aanvangen. We zakken neer in de stoelen van een argentijn waar de kaart na eerdere bezoeken niet bekeken hoeft te worden. De glazen worden gevuld en de hoogtepunten worden doorgenomen. Met trots kijken de 3 vrienden terug op de bereikte hoogtepunten, waarbij dit vreemd genoeg meestal gerelateerd is aan de vrouwen. Om na wederom een volgende fles rood te zwijgen en stil te staan bij wat dieptepunten.

Terugkijkend op wat niet goed ging, wat anders had gekund, gemoeten wellicht. Het is het moment waarbij de glazen geheven worden op betere tijden in de toekomst. Maar 2009 was zo gek nog niet blijkt. Geboorte van een wolk van een dochter bij de één, nieuwe liefde bij de ander en een aantal mooie avonden om op terug te kijken. Zakelijk gaat het de heren redelijk tot goed, dus aangeklede koffies hebben ze wel verdiend. Het is het moment dat de overmoed langzaam gaat toeslaan. De ober van dienst blijkt een waanzinnig slecht rekenwonder te zijn en zo verdwijnen we na een verbazingwekkend lage rekening snel naar de volgende kroeg om het eten te laten zakken met La Chouffe, zwaar bier.

Ondertussen blijft het onophoudelijk sneeuwen en besluiten we nog 1 laatste drankje te doen in de Paap, de plek waar ooit beroemde sterren als Kane, Direct en Anouk zijn begonnen. Reden genoeg om daar dus weer te proosten. En als de heren eenmaal aan het proosten zijn, houden ze niet meer op. Het evalueren is echt weer ouderwets en eindigt rond half 5 bij de fietsen. Het blijkt de start te zijn van een onmogelijk barre tocht, want 1 van de heren heeft de buikschuiver deze avond tot kunst verheven. Werkelijk bij iedere bocht glijdt hij met fiets en al onderuit en hij heeft de langste weg richting huis te gaan. Na 3 minuten zijn we iemand kwijt en ik besluit dat ik mijn buikschuivende vriend naar huis zal begeleiden. 1,5 uur en 34 glijpartijen later plassen we ons een weg naar binnen.

Ik fiets terug door de krakende sneeuw, kijk naar de witte natuur en hoor slecht het knarsen van mijn band door het witte goed. Ik kijk naar boven en besluit dat deze avond tot de hoogtepunten van 2009 behoort. Eenmaal in de straat check ik nog even of mijn andere vriend ook goed thuis is gekomen. En rond half 7 trek ik mijn deur dicht, het jaar achter me latend en zak met grote grijns op de bank. Ouderwets evalueren, het werd een nieuw hoogtepunt, dus dat betekent 1 ding: opnieuw evalueren!

14 november In de schaduw van de gek 1
Na een langdurig onderhoud met de spelers van het Nederlands elftal zojuist, waarbij de communicatie vooral 1 richtingsverkeer was in de vorm van diverse harde woorden afgewisseld met harde hoestbuien, heb ik mezelf en mijn longen tot rust gemaand. Het is november, de wind giert om het huis, de regen laat zich met enige regelmaat zien en de stabiliteit qua fysiek is ver te zoeken. De huisarts roept hou vol en de hoestbuien denken daar hetzelfde over, die houden vol.

Het geeft wel de kans om tussendoor te mijmeren over onderstaande, toen de zon nog volop brandde en het leven bestond uit rust. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en de wereld is in de ban van schaatsen, de griep, vluchten uit de recessie. Mijn wereld is in de ban van trainingen klantgerichtheid voor diverse opdrachtgevers, de ontwikkeling van een cabaret op maat voorstelling met personeel van gemeente en de ontwikkeling van diverse concepten voor de drukke komende weken. Het is wel te hopen dat de komende 5 weken dan zonder huidig hoestfestijn zal plaatsvinden, anders zal ik nog meer moeten afzeggen dan me lief is.

Maar zoals de huisarts zegt: hou vol. Het is nog 5 weken en dan zit de 1e helft van het seizoen erop. Nog een paar weken knallen en alvast voorbereidingen treffen. Soms heb je ideeën die eruit moeten, waar je iets mee moet doen om verder te gaan. Geen plannen voor morgen maar kies voor vandaag, is een legendarische zin uit het 5 voor 12 nummer van de Spekmennen. Het betekent dat je niet alleen maar moet dromen. Dromen kunnen daden worden, zolang je er wel zelf wat voor doet. En zo komt er in maart een voorstelling.
Sinds ik bezig ben met Spekmen Productions, in welke vorm dan ook, het zijn producten voor klanten. Mijn eigen inspiratie ligt daar soms dichtbij en soms wat verder vandaan. Gelukkig lukt het de opdrachten om te zetten in humorvolle, succesvolle optredens.

Het geluk dat ik daarmee ervaar is geweldig, het is onderdeel van mezelf en zie mezelf op dat moment vaak als nar, als gek. Ik ben er wel achter dat de gek een schaduw heeft. Een kant waarin gevoelens, observaties, gedachtenkronkels een weg vinden. Zo ben ik nu bezig met een voorstelling en een bijbehorend boekje en heb als titel definitief gekozen voor In de schaduw van de gek.
Het is een liedje in de voorstelling, het zal een rode draad worden en in het boekje met vooral veel vakantieverhalen zal doorklinken dat de gek een schaduw heeft.

Hou alvast 15 of 17 of 18 maart vrij om naar dit programma te komen kijken en luisteren, want met gepaste trots kan ik u melden dat de virtuoze pianist Robert Kempen mee zal werken. Samen met hem zijn er nieuwe liedjes ontwikkelt, In de schaduw van de gek zal er 1 van zijn. We moeten nog veel ontwikkelen, hard werken, maar op dokters advies houden we gewoon vol.
Dat moet iedereen doen, heb je de hieperdepiep griep? Ben je eenzaam rond de kerst? Heb je liefdes laten gaan? De auto in de prak? Ruzie met de baas? Geen baan meer? Verloren met voetbal? Naar het Nederlands elftal gekeken? Met kleischoenen op het nieuwe tapijt gedanst?
Voel je de crisis? Hou vol! Hou gewoon vol! De situatie zal veranderen en verbeteren, zeker als je ernaar streeft.
In de schaduw van de gek wens ik u allen een verbetering op welk gebied dan ook, want ik weet het zeker, het beste advies is: HOU VOL!

30 augustus Barraquen in Cadiz
Een vakantie begint vaak al bij het boeken, wat wordt de locatie, waar zal het strand zich bevinden, wat wordt het dagelijks ritueel?
Om te zorgen voor zon in het bestaan, bestaat de reis dit jaar uit een vlucht naar Cadiz, Zuid-Spanje. Een plek waar nauwelijks buitenlandse toeristen komen, waar zich met name Spanjolen bevinden die zich tegoed doen aan de Spaanse cultuur en ritme van dag en leven. Dat betekent een café solo in een klein koffietentje, vervolgens sloffen richting strand, daar zo dicht mogelijk aan de waterlijn onder een parasol gaan zitten wachten tot je mag eten tussen 14 en 16u alsof je leven ervan hangt. Om na het eten diep in slaap te vallen en rond 17.30u weer richting strand te gaan om te gaan wachten tot je mag eten tussen 21.30 en 23.30u. Vervolgens nog even een uurtje slenteren, een laatste brandy en dan wachten tot je weer aan de café solo mag.

Voordat wij Nederlanders er zijn heb je eerst altijd de vlucht. En sinds een aantal jaren heb ik vliegangst. Zodra ik heb geboekt en weet dat ik met het vliegtuig ga, beginnen de rode vlekken mijn nek te kleuren. Ik ben iedere keer weer bang. Op schiphol loop ik altijd met klotsende knieholtes, zweetvoeten en een continu onderbuikgevoel wat niet prettig is. Ik heb geen angst voor het dalen, het vliegen, het stijgen wel een beetje. Maar mijn grootste angst is wie er naast je komt zitten. Zeker als je alleen bent, dan is het wezenlijk belangrijk wie er naast je komt zitten. Mijn angst is dat ik naast iemand kom te zitten waar je niet meer vanaf komt. De zwaan kleef aan teef of de ik blijf bij je waar je ook gaat nerd. Het zijn mensen die altijd verlegen zitten om een praatje, maar ook en vooral altijd klagen over alles wat niet goed is.
En ik klaag ook altijd, liefst over alles wat wel goed is, maar niet als ik op vakantie ga.

Mijn vliegangst wordt deze keer weer bevestigd. Ik zit nog geen paar tellen bij het raam of ik zie in de verte een ietwat grijzende meneer met kromming in de rug en zakdoek voor de mond aan komen wankelen. Ik denk nog het zal toch niet en voor dat ik de gedachte heb kunnen afmaken valt hij zijn gekromde rug per ongeluk op mijn schoot. Tijdens zijn eerste woorden hoest hij zijn zware rokershoest mijn kant op.
Drie uur later ben ik veel nuttige informatie en een variant van de mexicaanse griep rijker. Ik heb geleerd dat Cadiz de oudste plek van Spanje is, totaal uitgewoond, dat Zuid-Spanje helemaal corrupt is, dat de Nederlandse regering zakkenvullers zijn, dat de beste man 17 operaties heeft gehad, eigenlijk niet zo maar tussen het gepeupel in het vliegtuig zou moeten zitten, dat hij de helft van zijn werkende bestaan in de ziektewet heeft gezeten. Ik hoor over de jaren 70, beginnend bij de oliecrisis, over teveel voetbal, over de slechte houding van de stewardess. Ik zit hard te hopen op een luchtzak, waarbij de beste man weggetakeld moet worden naar plekken bij de piloot in de buurt, die er volgens deze man ook geen hout van kan. Uiteindelijk weet ik dat de 3 ex-mannen van zijn dochter om uiteenlopende redenen nooit toestemming van hem hadden gekregen en tijdens het door hem genuttigde broodje tonijn herkauwt hij even het schoolsysteem in Nederland. Met een café solo gevuld met tonijn drink ik de vlucht weg. Gelukkig gaat deze roggelende klaagzang niet naar Cadiz.

Na de helse vlucht kom ik aan op een prachtige plek, waar ik de volgende op het strand na 32 minuten lig te verknetteren en als uit Engeland gebraden ben. Het is zaterdag en het is druk, maar niemand verdwijnt op de daartoe bestemde etenstijd. Er komen steeds meer mensen naar het strand en het lijkt of alle koelboxen van de wereld een ontmoeting hebben. Als ik na mijn 1e siësta terug kom bij mijn zorgvuldig geïnstalleerde strandbedje, ben ik ingebouwd tussen 2 Spaanse families. Ik neem plaats, zet mijn I-pod op het hoogst mogelijke volume en nog hoor ik geen muziek. De Spanjolen staan uren te discussieren over de plek. In gedachte roep ik of ze niet even hun muil kunnen houden. In gedachte denk ik dat dit toch echt geen feest is, dat ik gek word van al die mensen. Want het kilometers lange strand staat vol! Er steekt een briesje op en ineens zie ik vele parasols, windschermen, houtskoolblokjes, sandalen, bikinis en mensen voorbij vliegen.

Ik lig in de zon te verknetteren als een verschroeide hamburger op de barbeque. Door een omroepinstallatie wordt iets onverstaanbaar Spaans geroepen, er klinkt gejuich en voor me zie ik 2 gigantische barbeques worden aangestoken. Binnen een half uur is de lucht gekleurd door vlees, vis, wijn en cerveza. In gedachte denk ik, ik kom hier voor mijn rust, hier heb ik zo geen zin in, ik heb net lekker vakantie. Er vliegt een stuk bloedheet lamsvlees mijn dij op en ik besluit het voor gezien te houden. In het hotel weten ze me te melden dat het om de Cadiz-feestdag van het jaar gaat! Tot 5 uur barraquoauen deze mensen op het strand, uit het dagelijks ritme, uit de sleur. Terwijl ik met een koude cerveza dit sta te aanschouwen, denk ik aan de roggelende klaagzang uit het vliegtuig. Ik ben sinds vanmiddag niet anders, wat erg!

De volgende dag is de knop om, ik vond het fantastisch om al die mensen feest te zien vieren op het strand. Heb er 6 agenten gezien, die mee zijn gaan zuipen. Alle spaanse families en vrienden zingen, dansen, eten, drinken de hele nacht. De knop is om, wat een geweldige, kleine oude tapastentjes, wat een mooie hamplaten, wat een geweldig personeel wat zonder shirt, alleen met schort je glas staan in te zweten. Wat een mooi strand, wat een doorleefde, historische kathedraal, wat een haven, wat een uitzicht, wat een leven, vakantie!
Nog nagenietend hang ik na een week compleet doorbakken op het vliegveld. In de verte hoor ik hem aankomen, er is 1 stoel naast me, ik roep hem, de azijnpisser des levens, maar ik kan hem aan! En hij zit zelfs de hele vlucht naast me, ik proost met hem en heb hem 3 uur lang verteld over hoe geweldig het leven toch eigenlijk wel is en hoe fantastisch om op vakantie te zijn.
Ik omhels hem na afloop en heb me voorgenomen nooit meer te klagen. Ja alleen over de hoest die hij me bij de laatste omhelsing in mijn gezicht heeft gedeponeerd. Maar ach, wat kan mij het schelen, ik ben gebakken, gebraden, volledig dichtgeschroeid en met een flesje goede rode wijn, klaar om geserveerd te worden!

09 augustus Bakken in Blik
In de buurt van de kust is het deze tijd van het jaar goed toeven. Zolang de wind zich koest houdt, de zon zich door de wolken wringt en de avond temperatuur nog beetje aangenaam weet de houden, kan je met gerust gemoed ergens langs de kust plaatsnemen. Hangend in een rieten stoel met de zonnebril op de neus waar parelgewijs de druppels op het gezicht verschijnen als het tropisch wordt.
Alle reden om vrolijk op een fiets te stappen. In deze periode is het ook erg aardig als het werkschema het toelaat om vanuit je kantoor of vanachter je bureau een glimlach te gaan produceren en je voor te stellen hoe het er richting het strand aan toe gaat.
Beter nog is live het fenomeen Bakken in Blik te gaan bekijken, maar als dat niet gaat, dan met een watertje uit de aquatank de ogen dicht te doen en het tafereel voor te stellen.

Een dagje strand, goed voorbereid met een tas vol handdoeken, smeersels van factor 15 en hoger, een tennisracket om de wespen van je af te houden en een blaadje met de laatste roddels van BN-ers op Ibiza of Mallorca of hoe al die zonovergoten cocktailoorden ook mogen heten. Gezellig een dagje strand met de auto, want stel je voor dat je 15 minuten in een dampende tram met naar malibu ruikende jong volwassenen en moeders met opgeschoten, om ijs jengelende kinderen moet hangen.

Scheveningen is de locatie en vanaf 3 kilometer voor de daadwerkelijke stoel, handdoek, zand of andere comfortabele zit/ ligzak zich aandient. Ik fiets richting een wat rustiger plek, maar wil nog even genieten van het Bakken in Blik. De temperatuur is zo rond 11 uur al gestegen naar een kookpunt. Een auto gevuld met Duits gezin, of een Duitse auto met gezin, ja zal wel duits gezin zijn, want je gaat in Scheveningen niet voor je lol met een auto met Duits kenteken in een rij staan, waarbij voorbij scooterende jeugd je op haagse wijze je richting eigen huis verwenst, dus het zal een Duits gezin zijn geweest. Ik slobber een flesje water weg en heb mezelf voorlopig gezeteld op een loeiheet bankje.

De duitsers krijgen het zichtbaar warm, alle ramen staan open, een fles water gaat van hand tot hand en ergens valt deze op de grond. De stoom komt inmiddels niet alleen meer uit de oren, maar ook uit de motorkap en vrouwlief gaat kijken. Erachter wordt door een Hongaarse colonne getoeterd, alsof er enige beweging in de rij voor hen zou komen. Het is een onneembare vesting, Scheveningen bij 28 graden en onbewolkte lucht. De parkeerplaatsen blijken na nader onderzoek volledig vol, de parkeergarages niet te bereiken en een grote parkeerplaats laat heel af en toe een auto toe. De Hongaarse wolf helpt de vrouw door zijn water aan te bieden en er ontstaat een gezellig gesprek, waarop de man van de vrouw in zijn beste Hongaars vanuit de auto schreeuwt dat ze zo kunnen gaan rijden.
De man met de vacht stapt ook weer in zijn auto en heeft met dit uitje zeker 1,5 liter vocht verloren.

Ik besluit langs de rij te fietsen en na 30 minuten terug te komen om te kijken waar de duitsers en hongaren dan staan. Het is werkelijk om je blauw te bescheuren. In een blauwe, te kleine volkswagen hangen 4 meiden uit de ramen, lurkend aan warme breezers en met knetterharde housemuziek aan, een man van middelbare leeftijd in een volvo gluurt naar de schaars geklede meiden, terwijl zijn dampende vrouw hem tierend duidelijk maakt dat hij iets aan zijn staar moet doen.

2 auto's verder is een ander ruziënd echtpaar, waarbij de man aan het schelden is over het tijdstip, over het parkeerprobleem van Scheveningen, over Balkenende, over het kurhaus, steevast Kuurhuis genoemd en wijzend op de kinderen in de auto ervoor die als tijdverdrijf hebben besloten om zo hard mogelijk te gillen voor raketjes.
De moeders die voorin de auto zitten proberen alsof ze op wespenjacht zijn met een tennisracket de kinderen stil te slaan.
Het lukt niet, totdat 1 van de kinderen geraakt wordt en met een elektrische schok rustig wordt. De nieuwe remedie tegen ADHD schatert een voorbijganger. In de buurt van de parkeergarages is de wanhoop nog groter. 3 auto's nog en dan kunnen we erin hoor ik een man in gebrekkig Nederlands, lees Twents aankondigen. Compleet uitgedroogd ligt zijn gezelschap op de achterbank, niet meer gelovend dat er vandaag ook nog maar iets van verkoeling zal zijn.

Ik besluit voorlopig nog niet terug te gaan, maar al loungend in een strandstoel mezelf compleet uit te strooien en met een kleine corona te proosten op een dag bakken in blik. de zonsondergang laat ik vandaag, want ik wil tegen 15u toch kijken wie het heeft gehaald en wie nog staat te zweten en over te koken. Het is bijna een mooier tafereel dan het romantisch met goed gezelschap beklinken dat de ondergaande zon toch echt wel weer een keer op gaat komen. Velen zijn afgehaakt, terug gegaan of richting Kijkduin getogen, waar het traditioneel rustiger is. Maar de Duitsers en de Hongaren staan nu op 3 auto's van een parkeergarage. Alleen nu in omgekeerde volgorde. En met een touw tussen de auto's geklemd. De Hongaarse wolf is een uitgewrongen t-shirt en een gebakken ei tussen zijn beharing rijker en zit vreemd genoeg achter het stuur van de Duitse wagen. De Duitse man ligt op de achterbank van de Hongaarse auto met het leven uit zijn ogen gebakken en besprenkeld met waarschijnlijk Hongaars vuurwater uit een heupflacon. De Duitse vrouw heeft haar afgrijselijke jurk uitgedaan en het badpak ook tot onder de navel weggestroopt. De Hongaarse vrouw blijkt in beharing haar man zo goed als te evenaren, maar zorgt wel dat iedereen in de 2 auto's worden voorzien van iets wat op sinas lijkt en een geweldige aantrekkingskracht op wespen heeft.

Met een gebruinde kop staat er een agent naast en vraagt vriendelijk aan de Hongaarse man in de Duitse auto om een rijbewijs. Ze hebben nog 2 auto's te gaan. Het rijbewijs blijkt verlopen, de Duitse vrouw wordt bestraft op het streaken op de openbare weg. Ze hebben nog 1 auto te gaan. Helaas de families worden door de versterking van oom agent gemaand om mee te gaan naar het politiebureau.
'De 4 meisjes komen op hetzelfde ogenblik met rammende snelheid uit de garage en schreeuwen dat ze het bordje vol moeten gebruiken.
Ze rijden achter de toeristen aan en kunnen direct gratis parkeren bij de politie. Bakken in Blik is het mooiste wat er is, op een zonsondergang na dan!

06 augustus Buurtsuperman
Handdoek wordt ingepakt, een paar boeken die met paar keer knipperen van de ogen weggelezen zijn, een factor 6 en een fles gevuld met water, het is zover. Ja de tassen gevuld, het is eindelijk zover! Het valt op dat op een kwartier van de kust, mensen onrustig lijken door de warmte. Ik omhels deze dag als mijn beste vriend, maar anderen blijken deze dag te hebben aangegrepen tot het meest chagerijnige moment van 2009, tot nu toe, want november moet nog komen.

In de spar op de hoek staat de eeuwige glimlach in zijn zaak, dag 4 van de week te verwerken en een nieuwe lading van wat bij hem nog al datum gevoelig materiaal blijkt. Dat wil zeggen, meermalen heb ik producten bij de aardigste man uit de buurt gekocht en bij thuiskomst bleek bijvoorbeeld de melk al verzuurd en de salade al vergeelt. Nee niet erg, zeker in de zomer niet, want deze buurtsuper doet mij denken aan vakantie. Aan zwetende mensen die hard werken om de vakken zo goed mogelijk bij te vullen, iedere dag weer met dezelfde passie en glimlach. Meer dan respect heb ik voor deze man, dit gezin wat de buurtsuper weet te draaien van maandag t/m zondag. Ik heb uitgerekend dat hij ongeveer 70 uur per week in de winkel is en vertelde hij beschaamd, hij gaat op vakantie!!
Maar liefst 1 week! Is ie helemaal gek geworden? Hij heeft toch de feestdagen? Nee, ook die gaat de buurtsuper tussen 11 en 17u open.
Uiteindelijk komt de man op een totaal van ruim 3500 uur per jaar. De buurtsuperman!!

Het is een dag waarbij Scheveningen met de auto nauwelijks te bereiken is. Voordat ik op mijn stalen ros de tocht richting verkoelend noordzeestrand onderneem stop ik voor een broodje. Even een broodje oppikken en dan weg. Met een vrolijke begroeting betreed ik de winkel. Maar daar waar de man zwetend de zuivel aanvult, daar staat een man met de zwembroek net te hoog opgetrokken en ja met zwarte sokken in slippers gewrongen te zuchten bij het fruit. Deze depressietank begint over de evt. niet rijpe nectarines in het vak. Nee ze zijn te hard, anderen te zacht en met een korte knik naar de buurtsuperman wordt deze gesommeerd nieuwe uit de lading te vissen die net binnengebracht wordt.

Gelukkig kan buurtsuperman ze snel vinden en met glimlach worden deze aangeboden. Na een hap uit de eerste en een spuug richting de weegmachine, roept de man dat dit echt niet kan en dat hij wel naar de AH gaat. De service van de buurtsuperman gaat ver, zelfs zo ver dat hij aanbiedt om de nectarines gratis mee te geven. Dat doet de net te rood gebraden man natuurlijk en klaagt nog even over de rij bij de kassa, waarop hij weg kan. Weg richting het strand. Ik geef de buurtsuperman een compliment over zijn service en met een traan in zijn ogen, zegt hij dat hij geen slechte naam kan gebruiken in deze tijd van depressie. Het is voor het eerst dat ik onzekerheid zie over zijn zaak.
Ik besluit direct dat ik nooit meer ergens anders boodschappen zal doen, ja behalve dan misschien de maaltijdsalades van de AH, maar dan kom ik bij hem melk halen of nectarines.

Op dit soort dagen als de zon langzaam in de zee zakt en ik wegmijmer aan het strand, dwalen mijn gedachten naar dit soort mensen. Keihard werken voor iedere euro, met iedere dag weer een glimlach op het gezicht. Ik zie om me heen op het strand de mensen genieten en zeuren. Over warm, over lauw bier, over vloed en dus handdoek weg, over spelende kinderen, over de files richting het strand, over de niet gevonden parkeerplaats, dus uiteindelijk terug naar depressief Ypenburg om vervolgens met de randstadrail volgepropt richting het strand te moeten. Het leven is ook vreselijk bij 28 graden zon. De zon zakt altijd sneller weg dan je eigenlijk wilt, zeker als je gezelschap goed en mooi is. De dagen vliegen sneller voorbij als je geniet en daarom zal buurtsuperman het redden. Hij geniet iedere dag weer en verdient iedere euro dubbel en dwars. Ik stap op mijn fiets en kom bij de buurtsuper langs. De inmiddels vuurrode man staat met de buurtsuperman te praten. Ik hoor hem zeggen hoe erg het op het strand was, hoe vervelend die Duitsers en Hongaren. Ik hoor hem klagen over het lauwe bier en over de nectarines die toch wel heel snel gerijpt zijn in de zon.
De buurtsuper man legt een hand op de verbrande schouder en zegt dat hij dan een nieuw setje nectarines krijgt. De man krimpt ineen van de pijn, maar lacht de sokken uit de slippers zo blij. Ik steek mijn duim op, hij groet me lachend en vraagt nog hoe het op het strand was.
Het was super, buurtsuperman, dankzij jou!

9 juli Zomerreces
Het is vrijdagmiddag en de zon brandt hevig in mijn gezicht. Ik zit op een verlaten station te wachten op een soort metro die zich hier het afgelopen half uur niet heeft laten zien. Het is vandaag een prachtige en warme vrijdag en mijn zomerreces begint vanmiddag. Eerst nog een laatste optreden, een allerlaatste van het seizoen en dan hebben meer dan 2500 mensen mij kunnen aanschouwen op vele plekken. Ongeveer 50 keer heb ik mensen toe mogen spreken, mogen knallen, mogen ontroeren en mogen amuseren.

Nu de laatste en het zweet breekt me uit, ik zit als een mak lammetje op de metro te wachten. Ik durf niet te gaan, ondanks dat ze enthousiast waren, leuke mensen. Maar sorry, het afscheid van een gewaardeerd collega mogen ze zelf oplossen. Ik heb een verhaal gemaakt, ze kunnen het zelf. Ik kan ook zo niet gaan, ik heb zojuist mijn overhemd kunnen uitwringen met 3 liter menselijk vocht, wat in de volksmond zweet wordt genoemd. Er komt een man naast me staan die op ouderwets Haagse wijze zijn ongenoegen uit over de uitgestelde dienstregeling. Binnen 5 minuten heb ik het K-woord 11 keer gehoord en ook de reserves mogen nog even met 7 K's sterk van de bank komen. Hij pakt mijn gitaar. Ik vraag hem hiermee op te houden en binnen 6 nieuwe K's slaat hij mijn gitaar kapot tegen een toevallige voorbijganger. Gelukkig, daar is de metro!

Ik kom aan en weet de weg niet meer in Berkel. Met nog een half uur voor aanvang loop ik op een doodlopende afscheidingsweg waar volgens mij nog nooit een normale sterveling is geweest. Vanuit mijn ooghoek zie ik 3 gasten op een tractor aankomen en zie ook dat het coma-zuipen hier al vrij vroeg is begonnen. Een bezigheid die ik me had voorgenomen na mijn laatste optreden te gaan doen. Ze rijden door een greppel, gooien bier naar me alsof we op een schuurfeest zijn en ik de klassiekers van Jovink en de Voederbietels aan het zingen ben.
Mijn gitaar wordt een weiland ingeslingerd en na in diverse koeienvlaaien te zijn gestapt, kan ik mijn tocht met dampende, stukgeslagen strontgitaar vervolgen.

Met nog 3 minuten te gaan heb ik eindelijk de weg gevonden die ik moest hebben en waar ik de vorige keer een kwartier over heb gedaan. Ik neem nog 1 keer mijn tekst door en krijg opnieuw een bevestiging van mijn korte termijn geheugenstoornis. Ik weet zelfs niet meer hoe ik mijn telefoon op moet nemen, want de opdrachtgever heeft al 3 keer gepanikeerd gebeld en ingesproken. Eindelijk loop ik de aula binnen en zie de afscheidnemer al met tranen in zijn ogen staan. Het publiek heeft zijn stoelen verlaten en kijken mij met 150 ogen doordringend aan.
Nou dat is zeker geen Jannes Jaapes van der Wal, dat kan ik je wel vertellen, roept er 1.
De vrouw die het georganiseerd heeft, blijkt al stemmig zwart aangetrokken te hebben en bitst mij nog toe dat het nu wel verdomde leuk moet zijn, want anders gaat ook mijn gage eraan.

Ik meld me nog even af, omdat ik naar het toilet moet en hier swaffel ik ouderwets mijn pak onder. Een meneer komt naast me staan, bekijkt mijn toiletgedrag en veegt zijn voorhoofd met mijn net uitgetrokken jasje af. Het feest kan beginnen, denk ik. Mijn eerste woorden slaan in als een bom. Een bermbom waarin gelijk enkele slachtoffers vallen. Nog voordat ik de 5 minuten heb bereikt, is een deel van de zaal een rokertje gaan doen. De vrouw in het zwart heeft ineens een heel peleton aan zwarte geklede vrouwen om zich heen verzameld. De afscheidnemer pakt mijn gitaar, waarbij hij gratis de koeienvlaai een hand geeft en roept dat dit een schande is, dat ik nooit, maar dan ook nooit meer voor publiek moet gaan staan. Voor de laatste keer swaffel ik mijn broek vol en ren hard weg met de tekst, de gitaar mag je houden!

Plots voel ik een hand. Er komt een man naast me staan en deze vraagt: "durf je niet?" Ik open mijn ogen, zie een vol getatoeerde Hagenees staan met de clubkleuren van Ado over zijn gezicht heen. "Durf je niet ofzo?" Hoezo? vraag ik terwijl ik me probeer te oriënteren. "Nou voor een straatmuzikant doe je verdomd weinig, k..gek."
Ineens zie ik de metro aankomen, ik kijk op de klok, ik ben een kwartier bevangen geweest door een zonnesteek. De man geeft me bij wijze van schouderklop een enorme gooi de metro in en 35 minuten later, ben ik precies 15 minuten voor mijn optreden aanwezig.
Als in een roes speel ik mijn laatste van het seizoen, de pannen gaan van het dak, ik ben na 40 minuten knallen, doorweekt van het zweet. Voor de zekerheid steek ik mijn neus in mijn jasje, ja gelukkig het is alleen maar dat menselijk vocht.

Ik word bedankt door de vrouw in prachtig zwart, met een grote lach geeft ze me nog een laatste compliment en ik wandel naar buiten. Welkom zomer, welkom reces, welkom comazuipen! Het is 6 uur in de nacht als ik met een grote vriend op een bank het seizoen zit weg te lullen. Ik pak mijn gitaar en besluit een nummer te spelen om deze dag, dit seizoen af te ronden. Gezamenlijk zingen wij de duiven wakker, de krantenjongen toe en uiteindelijk hebben we publiek. Het is de groengele kanarie die mij vanmiddag heeft doen ontwaken. Binnen enkele minuten slaakt hij 11 k'woorden en mijn opmerking dat er zo nog wat reserves nakomen, neemt hij niet in dank af. Hij is wakker geworden van het geluid. Rond 6.15 uur geven we hem een biertje, bedanken hem voor deze mooie dag en vragen hem nog 1 keer of het nu echt nodig was om die gitaar zo stuk te slaan. Hij geeft me bij wijze van schouderklop een enorme gooi naar huis en ja het is gelukt! In coma val ik rond de klok van half 7 in slaap. Heerlijk het zomerreces is begonnen. 

27 juni De 3 J's, de 3 P's en de 16 halve liters
Het is een bloedhete zomeravond als een select groepje van hieronder genoemde All Stars zich verzameld in een niet nader te noemen drankgelegenheid in het immer bruisende Zoetermeer. De heren mogen deze avond niet zaalvoetballen, dus vergapen zij zich aan witbier en corona. Het blijkt achteraf een historiche dag. Dezelfde dag als waarop lang geleden de schrijver van dit geheel als een paars uitgeslagen papzakje het leven zag. Dit wordt op deze dag gevierd als blijkt dat op deze dag de King of Pop is overleden. Overdosis? Pijnstillerkillers? Of gewoon met de moonwalk van de trap gevallen?

De wereld tast nog in het duister, maar verandert in een tranendal en een wereld in beweging. Eigenlijk een groter compliment kan deze man niet krijgen, iedereen op de wereld kent zijn naam en zal geschokt zijn of in ieder geval er iets over zeggen. De J van Jackson wordt gelijk verenigd met de J van Jokes. Het vreemde is dat de dakloze straatkrantverkoper het nieuws de volgende dag brengt alsof het zijn eigen broer is. Jackson was Junk, de 3e J, ja het zijn er echt 3, dat hoeft niet te worden nageteld. En als je zelf compleet clean het straatnieuws staat te verkopen, mag je best een mening hebben over het drugsgebruik van de heer Jackson!

Het is deze oer-hagenees die ook begint over de mystery guest op Parkpop, tja dat zal dit keer Wacko Jacko wel niet zijn. Eenmaal terug met mijn boodschappen klampt hij me weer aan: "Waar was u toen u het hoorde?" vraagt hij met de joint vol uit blazend in mijn gezicht, waarmee ik een gratis stoned behandeling ontvang. Ja zijn rook slaat direct bij mij naar binnen en gezien mijn staat na de vorige avond, ben ik direct onder invloed en ga met hem een gesprek aan.

Mijn korte kroegbezoek haalt het niet bij zijn waar was ik toen ik hoorde van Michael Jackson's dood- moment. Ik was al trots dat het dit keer de kroeg was, want bijvoorbeeld bij 9-11 stond ik in een bibliotheek, bij de val van Saddam lag ik onder de zonnebank te genieten van een Burn out en op koninginnendag stond ik vrolijk een kinderfeest te verstieren. De straatnieuwsverkoper meldt mij dat hij naar de parade in Den Haag was gegaan. Dit rondreizend theaterfestijn doet dezer dagen Den Haag aan, maar werd nog opgebouwd toen hij er was. Voor hem van groot belang er bij te zijn, want 's avonds na het opbouwen gaan de joints van mond tot mond en mag hij zijn ingevallen gezicht vlot trekken met een grote hijs. Welgeteld 1 dranghek verplaatst en verder gewoon als medewerker aangezien.
De avond van zijn leven gehad, totdat gemeld werd dat de king of Pop overleden was.

Het maakte zijn 3 P's compleet, Parkpop, Parade en Pleurisleven zonder thriller. Ineens overvalt hij me door Thriller te gaan zingen en blijkbaar werkt zijn joint dusdanig aanstekelijk, dat ik zelf spontaan de moonwalk doe. Binnen no time verandert de straat in een tribute voor de King. We zingen de grootste hits als Billy Jean en Beat it met bijbehorende dans. Mijn elastieke benen en zijn dunne spillepoten swingen en mensen beginnen spontaan geld neer te leggen. Tussendoor komt hij naar het publiek met de vraag waar zij waren op de bewuste avond.

Tja de King of Pop, Wacko Jacko is dood, lang zal de nieuwe Wacko Jacko leven. We krijgen uiteindelijk een oogst van 43 euro en 16 halve liters lauw euroshopper bier. Hij start met drinken en ik denk aan Michael Jackson, wat een leven, gevangen in zijn eigen talent en later door zijn publiek en zijn eigen hoofd. Briljantie en gekte vechten om voorrang. Na verloop van jaren denk ik dat de gekte heeft gewonnen. Maar wel een briljante gek, de wereld huilt en rouwt, maar mag voor altijd genieten van alles wat hij nalaat. Ik kijk hoe de straatnieuwsverkoper er na 9 halve liters nog een moonwalk uitgooit en op straat neervalt. Stel dat hij zou overlijden, dan zal niemand zich afvragen waar ze waren, wat ze deden op de dag van zijn dood. Hij zal overlijden aan een overdosis, te veel gejatte medicijnen of aan de moonwalk van de roltrap bij de bioscoop. Ik pak hem van straat en zeg hem dat ie mij moet melden als hij dood gaat, dan ga ik net daarvoor naar de parade of naar een rondreizend theatercircus om 1, ja zijn dranghek neer te zetten en voor hem nog 1 keer gratis stoned te worden. Sommigen sterven anoniem en anderen groots en meeslepend. Ik besluit hem op te pakken en samen de laatste euroshopper leeg te proosten op de 3 P's, Parkpop, de Parade, en het pleurisleven zonder thriller. Het zijn er echt 3, dat hoeft niemand na te tellen!

7 juni All Stars Voetbal
Misschien kent u de serie All Stars. Een vriendenteam wat met elkaar voetbalt in de kelders van het amateurvoetbal en aldaar het leven aan het beschouwen, beleven, bespiegelen en bedrinken is. De film en de serie waren een feest van herkenning. Begin jaren 90 ben ik met enkele vrienden gestart om ons iedere zondag te verliezen in fanatisme, schelden op tegenstander, scheidsies en elkaar, om vervolgens via kratten en berenklauwen, mexicano's richting studio sport te genieten.

Het is zaterdag 6 juni 2009 als de groep jonge honden van weleer, de helden van de nacht en de bewakers van het voetballend onvermogen elkaar treffen voor een surpriseparty voor onze toenmalige laatste man. Een krachtig kopper, met sterk linkerbeen, goed overzicht en motivator in en naast het veld, een zogenaamd boegbeeld. Nu ruim 15 jaar later en enige kilo's zwaarder verzamelen we met champagne en taart en zijn de fietsen verandert in dure leasebakken en zie je op de gezichten de 1e tekenen van het leven.
We mogen weer, we gaan weer, tegen een team dat in jaren wat ouder is, maar wel allemaal hoger hebben gespeeld en rustiger aan bal en in veld.

Alles komt weer boven, de vele malen dat we op zaterdagavond in ranzige danstenten nog op zoek moesten naar de 11e man, omdat we die eerder op de avond met een klein maag/ darmprobleem hadden zien vertrekken. De tochten richting de meest fijne oorden, om daar tegen Haagse houthakkers te mogen kijken hoe we onze benen nog heel konden houden en Studio Sport ongeschonden zouden halen. De kleedkamer waarin de volgevreten vedettes allemaal vonden dat ze moesten spelen, niet hoefden te vlaggen en met over het algemeen veel gezang en slap geouwehoer de tijd vulden. In de kleedkamer werden relaties besproken, begonnen en in later stadium ook geëindigd.

De mannen van de groene zoden zijn nu brave huisvaders met goede banen en een redelijk gevulde portomennee. Als aanvoerder was het mijn taak het de ongeleide projectielen in een 4-4-2 opstelling te laten opereren en in de krochten van ons menselijk onvermogen toch te proberen resultaten te halen. Gelukkig is er wat dat betreft nog niets veranderd. Tijdens het verzamelen is al snel duidelijk dat iedereen zijn weg en gang gaat en het deze dag vooral om het bierdrinken zal gaan. En bier is er gedronken. Onze door emoties overmande laatste man heeft meer tranen gelaten dan Maxima, Beatrix, Margriet en hoe al die prinsesjes ook mogen heten.

De wedstrijd brengt ons duidelijkheid over de fysieke gesteldheid van de heren, mentaliteit +, conditie - -! De 1e helft weten we aan beide kanten de 0 te houden, hoewel de tegenstander een penalty had verdiend. In de 2e helft staan we binnen 15 minuten door het tikkie-takkie voetbal van de tegenstander met 4-0 achter. Maar wij lieten ons vroeger ook nooit zo gewillig naar de slachtbank brengen. Liep dat destijds uit in vliegende tackles en een verdwaalde aansluitingstreffer, nu werd er steeds beter gevoetbald en werd het na een benutte penalty van onze jubilaris nog 4-3. Helaas was de tijd te kort om de gelijkmaker nog te produceren.

En ja toen de bekende 3e helft met kannen bier. Het leek wel of we de schade van de 5 jaar dat we niet gevoetbald hebben moesten inhalen. De 3e helft, een onvergetelijk fenomeen, waarbij vele ongeruste vrouwen/ vriendinnen ons in de jaren terugfloten. Maar de zondag was van de jongens. Dit keer was de zaterdag van de jongens en hoe. Alle plekken waar we kwamen, werden met dezelfde vreugde aangedaan en het bier vloeide rijkelijk. Om half  5 in de nacht had de aanvoerder eindelijk alle spelers zover dat ze naar huis waren en met spierpijn de bedden en vrouwen hadden opgezocht. De koningen van het bestaan waren weer voor 1 keer de helden van de nacht.
Eindstand 102 liter bier, 26 grillburgers, 17 patatjes oorlog, 14 mexicano's en 291 bitterballen.
Volgend jaar weer, want het mag, het nostalgische gevoel van was het maar iedere dag zondag!

28 april Varkensgriep
Enkele jaren gelden dook er ergens in het oosten van de wereld een vreemd soort griep op. De vogelgriep, een ernstige vorm van het vogelpestvirus, bijvoorbeeld slachtoffers in Hongkong gemaakt en zeer besmettelijk. Sinds enkele dagen komen er berichten dat we de varkensgriep hebben. Overgewaaid uit Mexico en tevens besmettelijk. Mexico een land waar ik ooit een geweldige vakantie mocht beleven. Met mohjito's, fajita's, mooie ogen tegenover me en de zon, zee, strand om me te laten zweven. En dan heb ik het nog niet eens over het rijkelijk vloeiende Corona bier!

Ik zit er aan terug te denken en weet dat ik destijds met enorme koorts en hoestbuien er vandaan kwam. Mijn huisarts meldde dat het de airco was geweest en aangezien deze huisarts altijd de verkeerde diagnose stelde, ben ik op internet op zoek gegaan.
Ja daar wordt het ziektebeeld alleen maar slechter van. Ik ben wellicht wat hypogrondisch aangelegen. Dat wil zeggen, ik kan bij ziekte nogal in paniek raken over wat ik heb. Nu voel ik me ook al enkele dagen werkelijk verschrikkelijk. De crisis laat zich aan alle kanten voelen, heb last van klimaat, krediet en 2 kolere-duiven, ik heb grof gezegd gewoon de tyfus in. Deze duiven hebben inmiddels de grijze balkonvloer voorzien van een prachtig spectrum aan wit met zwart geblokte strontvlokken. Maar ik durf er niets aan te doen momenteel.

Vandaag is het een regenachtige dag en met de klanken van de Coldplay cd, een potje snooker op tv en een bakje lauwe koffie wordt het er allemaal niet beter op. Ik durf niet meer naar buiten. Op tv zie ik namelijk dat we eigenlijk een mondkapje zouden moeten dragen.
De japanners lopen al jaren met een mondkapje. Ik ben daar allergisch voor. Ik krijg daar mondkapjespleuris van. Want echt gezond kan het niet zijn, door zo vele handen gegaan. Handen die natuurlijk thuis eerst de vogelkooi hebben schoongemaakt. Handen die vervolgens via de slager en een varkensoor of neus (want dat eten ze in die landen) vrolijk zingend naar het werk zijn gegaan om vervolgens de mondkapjes in de verpakking te doen.

Die worden overal ter wereld uitgepakt door handen van artsen of apothekersassistentes met stralende glimlach en diacure of paracetamolhanden. Ja eerst worden de kapjes getest of ze wel werken, dat wordt dan natuurlijk op dieren gedaan, dus eerst getest bij dierenartsen. En iedereen weet waar die met de handen aan, op of in hebben gezeten. Dan moet ik nu zeker een kapje gaan dragen? geen denken aan. Ik blijf voorlopig wel binnen! Want het blijkt dat mijn iets te zware onderbuurvrouw met haar tuinkabouter (lees man) net uit Mexico zijn gekomen. 

Het is een trieste dag, want ik ben gevangen in mijn eigen huis, bang voor de vogelgriep als ik het balkon op ga. Als ik naar de duivensubstantie op mijn balkonvloer kijk, dan zal de duivengriep variant pas echt schadelijk/ dodelijk zijn. En als ik mijn trap afga, dan zie ik mijn roggelende buurvrouw over tegen de muur hangen. Nee de lucht wordt er in de wereld niet schoner op, vogels, varkens, duiven, dierenartsen en buurvrouwen, allemaal in quarantaine plaatsen zou ik zeggen. 

Of anders. Het zou mij niet verbazen als we over 10 jaar allemaal gesluierd rondlopen, om bacteriële infecties te voorkomen! Misschien is dat wel de oplossing. Ik ga deze oplossing vandaag uittesten. Heb zojuist mijn buurmannetje gebeld om een oude jurk (lees circustent) van zijn vrouw te lenen. Dan kan ik de straat weer op. Ik heb de oranje variant gevraagd, dan ben ik gelijk klaar voor koninginnendag en dan zal ik ook 2 kleine burka's kopen voor mijn duiven. Ja in het oranje, want als ze dan de behoefte doen, dan verkleurt mijn balkonvloer oranje.

Ik begin langzaam aan mijn geestestoestand te twijfelen. De wereld was al knettergek, maar ook dat virus blijkt besmettelijk!
Want de patiënt is knettergek, koortsig, angstig, paniekerend. Of heb ik misschien toch... Ja van mijn eerdere Mexico-bezoek 5 jaar geleden, mijn buren of gewoon van mijn zojuist weggedronken corona! Ik ben blij, want hieperdepiep, ik heb natuurlijk de varkensgriep. Meneer Spekman gefeliciteerd! Ik ga gelijk het balkon op, wat een fantastisch nieuws, de varkensgriep. Ik ga gelijk naar mijn duiven. Want varkensgriep is heel besmettelijk en het mooiste is: het is dodelijk voor duiven!! 

9 april Kijk naar de zee en geniet van de zon 
De regen slaat om de oren, ik loop met een gitaarzak op mijn rug richting de trein. Mijn net gestreken pak vangt de regen vakkundig op en houdt het vocht lekker vast. Van enige vorm van een paraplu in de buurt is geen sprake. Nee lekker door de regen lopen, op weg naar een onbekende locatie alwaar zo'n 100 man verzameld zullen zitten om mij te gaan aanschouwen, terwijl ze niet weten wie ik ben en pas later zullen doorhebben welk verhaal ik vertel.

De trein blijkt op deze dag richting het zuiden te rijden en ik stap met mijn vochtpak een coupé in, waar de tijd lijkt stil te staan. Mensen die met het hoofd op onweer voor zich uit zitten te staren, de vrouw in de bank tegenover mij zucht als ze ziet hoeveel moeite het mij kost om mijn gitaar in de bagagebak erboven te leggen. Ik voel me misselijk, waar komt dit gevoel vandaan? Het is niet voor het eerst dat de zenuwen toeslaan op weg naar een optreden. Het is eigenlijk altijd. De vraag werpt zich op waarom ik dit eigenlijk doe? Wat vind ik hier leuk aan? Het is de onzekerheid van de artiest, de faalangst van een klein jongetje dat voor de 1e keer een spreekbeurt moet houden.
Het is al de zoveelste keer dat ik voor publiek mag staan, want het is een genot, het is een geschenk dat ik mag doen wat ik leuk vind.
Maar het liefst maak ik deze zenuwenreis vooraf niet mee.

Met een harde vloek verstoort de vrouw aan de overkant mijn zenuwengemijmer. Mijn gitaarzak blijkt ook veel vocht te bevatten en het pas gekapte haar van deze dame lijkt een nieuwe crèmespoeling te hebben ondergaan. Ik bied mijn excuses aan, maar het is al te laat. De vrouw staat op en trekt in 1 beweging mijn gitaarzak naar beneden. Met een harde A-mineur valt deze op de grond en de vrouw vliegt de coupé uit. Ik word er nog nerveuzer van, want de rustige treinvoorbereiding is volledig verstoord. Nog 30 minuten en ik verschijn in de zaal waar het moet gaan gebeuren. Ik vrees dat ik mijn tekst kwijt ben, dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Ik ben bang dat ik word weggehoond.

Nog 3 minuten voor aanvang, ik denk aan alles wat tegen kan zitten, als ik in kleuren kon schijten dan was dit het regenboogmoment. Dan ineens zegt mijn contactpersoon: "we hebben er alle vertrouwen in en weet je als het niks wordt, dan loop je er toch gewoon vanaf."
Het is het ultieme stressmoment. Ik herken het, want de zenuwen zijn er vaker geweest. Ik denk aan mijn kleine neefje die over een tijd zijn 1e spreekbeurt zal doen en waarschijnlijk dezelfde gevoelens heeft. Mijn kleine neefje, mijn grote vriend, ik zie zijn glimlach voor me en de knop gaat om. Zoals altijd gaat mijn knop om, ik wil het podium op, ik wil zingen, dansen, praten, de mensen amuseren, mij kan niets gebeuren. Want hoe dit ook afloopt, ik zal zijn glimlach binnenkort weer zien. Zoals meestal wordt het optreden een groot succes, de mensen genieten, lachen en ik voel me intens gelukkig.

De gevoelens waarom ik dit wil, waarom altijd de zenuwen, waarom dit bestaan, maken plaats voor de vulkaan aan vreugde. Ik doe wat ik leuk vind, waar mensen iets aan hebben, al is het maar simpelweg een glimlach. In de trein terug heeft mijn opnieuw natte pak de geur van slechte wijn en natte kranten, de dame tegenover me heeft een blik in haar ogen alsof ze zeggen wil: goed gedaan jongen.
Ik voel me gelukkig en dank in mijn hoofd mijn grote vriend. Ineens besef ik dat het niet blijft regenen, dat een dame niet alleen maar vloekend tegenover me blijft zitten, dat mijn pak niet nat blijft, dat de zenuwen niet blijven hangen. Maar ik besef ook dat zonder al die feiten, ik niet zo scherp zal zijn en niet zo kan genieten als het goed gaat.

De volgende dag ben ik vrij, de zon schijnt als nooit tevoren, het is lente en het is warm. Ik beland met een dubbele espresso op het strand en kijk naar de zee. Ik kijk naar de zee en geniet van de zon. Ellende blijft nooit hetzelfde, crisis zal op een bepaald moment veranderen, een reeks aan nederlagen zal een keer gevolgd worden door een overwinning. Een simpele dubbele espresso op het strand, kijk naar de zee en geniet van de zon, kan de wereld er in 1 klap heel anders uit laten zien. Laat de volgende zenuwentoestand maar weer komen, want de zee, de zon, de glimlach, die neemt niemand me af! Kijk naar de zee en geniet van de zon...

10 februari Dagboek van een gek
Ik heb zojuist een bladzijde omgeslagen in mijn agenda. Niet een nieuwe agenda, maar een oude van ongeveer 2 jaar geleden. Een agenda is volgens de Dikke van Dale een boekje met data om per dag activiteiten en afspraken te kunnen weergeven. Ik heb de bladzijde zojuist omgeslagen en ben er inmiddels achter gekomen dat een agenda ook een herinneringsboekje kan zijn. Zo kan ik me ineens een voorval in de trein herinneren van december 2007. Ik zat destijds tegenover een mevrouw die zich luidkeels druk zat te maken over de conducteur van dienst.

Nu reis ik met enige regelmaat met de trein en zijn er tot op heden met enige regelmaat ontmoetingen met mensen die zich luidkeels ergens druk om maken. Bijvoorbeeld over de laarzen die gekocht zijn en toch op 1e dag van dragen voor enorme blaren hebben gezorgd. Of over het niet gedag zeggen bij het weggaan. Ik heb zelfs een conversatie mogen volgen van een man die op het punt stond om een einde te maken aan de relatie met zijn vrouw en letterlijk door de coupé schalde dat hij deze avond wederom moest overwerken en dat zij daar geen reet aan kon doen.

Ik heb me in het verleden weleens druk gemaakt over minder met elkaar communiceren en meer via e-mail, sms en ander postduivengedrag zonder elkaar te spreken. Ik maak me er zelf ook schuldig aan, maar gewoon met de trein reizen maakt duidelijk hoe leuk direct communiceren is en hoe heerlijk om mee te genieten van andermans vuile of slappe was. In mijn agenda staan daar dan krabbels over, op de dag dat het gebeurde of soms op de dag dat ik er iets mee ga willen. Een agenda is een met nieuw herinneringsmateriaal gevuld bestaan, waarin we de dwaasheid van afspraken en informatie kunnen lezen.

Nu ik deze gekte heb ontdekt, ben ik gefascineerd door wat mij in die tijd heeft bezig gehouden en wat ik ermee gedaan heb. Na de maand april gelezen te hebben, ben ik erachter: dit is een dagboek van een gek. De invallen bij het zien van koeien in een wei die blijkbaar allemaal dezelfde kant uitgrazen, de vraagstelling of het thaise meisje in de bank naast me ooit op bezoek zal zijn geweest in Madame Tussaud of het me afvragen hoeveel % van de passagiers gisteravond alleen naar bed zijn gegaan. Waar was ik mee bezig? Totaal nutteloze vragen in een leven vol echte levensvragen, maar deze gek is zich blijkbaar ongeveer dagelijks gaan bezig houden met de achtergronden van figuranten in zijn leven.

De echte interesse voor mensen in mijn omgeving lijkt dan ver weg te zijn geweest. Waarom heb ik mezelf afgevraagd hoeveel kilo er maximaal in een trein kan gezien de overgewichtcoupé waar ik richting Utrecht in ben beland? Waarom heb ik me beziggehouden met het aantal keren sex wat de ochtend voor de treinreis heeft plaatsgevonden? Ik lijk wel compleet gestoord te zijn geweest en dat tussen alle "normale" afspraken in. Een agenda is als je erop terugkijkt een dagboek van een gek, teveel geleefd door afspraken en anderen die iets van je wilde. Te weinig staat erin: dag HELEMAAL NIETS doen.

Dagboek van een gek, ik ben geschrokken van mijn eigen bestaan en heb zojuist in mijn agenda voor dit jaar gekeken of ik nu anders ben of op andere dingen let. Maar helaas vorige week ben ik bezig geweest met de hoeveelheid bruin brood wat verorberd wordt tussen 7.30 en 9.00 uur in de trein, heb ik me verbaasd over de zakenman die door de telefoon zijn excuses heeft aangeboden over weggeschoven geld van zijn opdrachtgever. De kluwen touw in mijn hoofd zijn blijkbaar nog steeds niet opgelost en misschien gaat dat ook wel nooit gebeuren. Gelukkig heb ik tijdens het vragenuurtje op tv, ons politiek Nederland zien debatteren over 10 uitgezette herten op Terschelling die opgepakt, afgeschoten moeten worden en het blijkt daar zijn de kluwen touw in de hersenpan erger verstrikt dan bij mij. Misschien moet ik met al mijn vragen wel de politiek in, maar dan hoor ik uit 1e hand dat de herten toch al bedoeld waren voor het kerstdiner en dat afschieten dus niet heel erg is. In wat voor een wereld leven we eigenlijk! Ik lees nooit meer mijn dagboek van een gek...

24 januari Schizofrenie
Afgelopen week heb ik voor het eerst in dit nieuwe jaar me mogen verplaatsen in meer dan 20 rollen. Het is een goed gebruik om in sommige weken van het jaar meer trainingen en assessments te doen waarbij ik rollen mag spelen. Van vervelende klant tot directeur, van brandweerman tot bloeddonor, van database met feiten tot de medewerker die geen promotie ontvangt. Het is een vak en heerlijk om te doen. Alleen aan het eind van de week en ik heb het zojuist gedaan, zie ik in de spiegel door de rollen mijn gezicht niet meer.
Je zou het schizofreen kunnen noemen. En ineens denk ik dat we de inrichtingen kunnen bezoeken om meer van dit soort figuren te bezoeken om ze rollen te laten spelen.

Maar het is niet het goede moment dit voor te stellen. Het nieuwe jaar is enkele weken oud en we hebben de eerste drama's helaas moeten lezen en voor de slachtoffers, familie en nabestaanden moeten ervaren. De dwaas die gister in de buurt van de Vlaamse gemeente Dendermonde om zich heen gestoken heeft is gelukkig gepakt, maar helaas wel te laat. Ik verplaats me heel vaak in mensen en situaties en kan voor heel veel begrip opbrengen, maar de grenzen van het toelaatbare zijn voor mij wel overschreden. Woede, verdriet, ik kan het begrijpen. Verwerking door weerloze kindjes, bejaarden of dieren neer te steken kan ik niet begrijpen, nooit. Tuurlijk ook mensen onderling beschadigen dat begrijp ik ook niet, maar dit is nog een stap erger. De vraag werpt zich altijd weer op waarom??

Het is de vraag die nooit goed te beantwoorden is, want het antwoord is te onbevredigend. Ik snap alleen de inrichting of plekken waar deze mensen in zitten niet. Hoe is het mogelijk dat een man die psychisch zo in de war is, de straat op kan? Ziektes als depressiviteit, schizofrenie, ze moeten door medicijnen worden aangepakt, maar daarnaast ook met gesprekken. Ik ben er wel achter dat er niets zo ondoorgrondelijk is als de hersenpan van de mens. In die snelkookpan gebeuren vreemde dingen. Zou het misschien mogelijk zijn om dwaze gedachten te registreren van mensen door een chip in de hersenen te plaatsen.
Als men in code rood komt dan is het tijd voor actie, tijd om zo'n persoon op te pakken, te begeleiden en te braintrainen tot andere gedachten.

Ik vrees alleen dat ik zelf dan afgelopen week ook op een dunne lijn had gelopen, door alleen maar te fantaseren over bepaalde acties, want waar is de grens? Bij de koppige man die in rollenspel tegenover me zit en eigenlijk zichzelf tegenkomt, omdat ik nog koppiger ben en hij daardoor agressief en ik me voorstel hoe dat eigenlijk is. Om altijd op alles negatief te reageren, om overal het ergste van in te zien en bij ieder mens wat je tegenkomt de wens te hebben de kop van de romp te trekken. Het is zo ver van mijn bed en toch ben ik in dat gebied geweest deze week om mijn rol zo goed mogelijk neer te zetten. Code rood, nog niet zo extreem als andere gedachten, dit is eigenlijk onschuldig, maar het begint hier wel.

Vreemde gedachten in een week van de hoop. Meneer de president is geïnstalleerd en Amerika heeft hoop, de wereld heeft hoop. Hij staat voor een te moeilijke taak, maar brengt wellicht mensen dichterbij elkaar. Misschien wordt het huwelijk wel geboren, misschien is dit het begin van een definitief nieuwe wereld zonder oorlog en geweld, zonder honger en (op dit moment zeker) zonder geld. Misschien wordt het heel snel Obama-Bin Laden. En dan hoeven de normale stervelingen zich alleen nog maar te richten op de dwazen om ons heen.
Misschien dat acteurs en actrices therapeuten kunnen worden van schizofrenen. Zij kunnen het gevoel oproepen wat iemand beweegt en misschien daarom juist op andere gedachten brengen. Ik had het graag geprobeerd bij de dwaas voordat hij zijn gezicht voorzag van schminck. Maar sommige gestoorden op deze aarde zijn niet te redden, helaas niet. En hoe mooi de wereld ook kan worden, persoonlijk leed en drama is van alle tijden. Daar kan zelfs Obama-Bin Laden geen verandering in brengen. Zelfs ondergetekende niet, hoe graag ik het ook zou willen en met mij alle 24 personages van de afgelopen week.

30 december Terugblik op de toekomst
Aan het einde van het jaar is het mijn goed gebruik om terug te kijken en vooruit te blikken. Ieder jaar zo rond de laatste dag kijken wat het afgelopen jaar heeft gebracht op alle gebied. Ieder jaar weer durven dromen over wat komen gaat en uitstippelen hoe het leven geleid zou kunnen worden om zo gelukkig mogelijk te worden. De dromen die gedurende een jaar vervliegen en overgaan naar het bijeen harken van jezelf na de harde of goede werkdagen.

Ik ben de afgelopen dagen in kasten geweest waar dozen staan die de afgelopen 10 jaar niet geopend zijn. Of eigenlijk maar 1 keer per jaar, om er weer een samenvatting van de gebeurtenissen en de nieuwe vooruitblik in te gooien. En voordat ik mijn terugblik op het afgelopen jaar op een naakt papier ging schrijven, besloot ik terug te blikken naar mijn toekomstplannen. De terugblik op ieder jaar en de toekomstplannen daarbij aansluitend geven een duidelijk beeld, het is mij nog nooit gelukt alles wat ik me had voorgenomen te realiseren.

De kou buiten slaat me ermee om mijn oren. Ik vind een briefje uit 1989 met daarop het plan nu toch eindelijk te leren schaatsen. Terwijl de koek en soapies uit de kast zijn gekomen, zit ik binnen te rillen, omdat ik aan mijn geprognotiseerde energieverbruik zit en in ieder geval nog iets wil halen van mijn vooraf gesteld doelen. Al wordt de hele meubelboulevard uitgestald op het ijs, ik kan het nog niet, zelfs niet met de grootste bank. Het meer sporten is een terugkerend voornemen, minimaal 2x in de week. Ik heb het eens op een rijte gezet en zelfs met de gedwongen fietstochten richting zonnig strand haal ik het niet.

Ik zit er met mijn voorspellingen net zo naast als de zogenaamde deskundigen die het afgelopen beursjaar gingen voorspellen. Het is de toto van wedstrijden in de roemrijke Uruguayaanse 2e divisie, complete gok, zonder verstand van zaken. Wat is het toch? Je kent je zelf, je kent je omgeving en toch zijn we in staat om onrealistische doelen na te gaan streven. Het heeft overigens soms ook een positieve uitschieter, want ik voorspelde in 1995 dat ik mijn studie nooit zou afmaken en in 1998 was dat toch het geval. Ik voorspelde afgelopen jaar een bepaald aantal opdrachten en dat blijkt te zijn verdubbeld. Maar over het algemeen zit ik er naast, niet een klein beetje, nee meer dan 80%.

Moet je dan op zo'n moment met de snik in je stem wel terugkijken op het afgelopen jaar en vooruitblikken vol goede moed op wat komen gaat? Moeten we dat niet overlaten aan mensen die vorig jaar op deze tijd al wisten dat ze volgend jaar op deze tijd de laatste voorbereidingen treffen voor een succesvolle oudejaarsconference richting 2010? Is het niet al treurig genoeg dat 2008 voor de wereld het jaar in gaat als het jaar van alles is K. Krimpen, kredietcrisis, klimaatcrisis, kamervragen, kolerepolitiek, kruipolie, kegelen, K1, K2, K3 en kutkerstboom. Ik voorspel dat crisis vanaf volgend jaar met een K wordt geschreven, maar gelukkig komt procentueel maar 19% van mijn voorspellingen uit.

Nou kort terugblikken dan, want dat kan altijd bij de papieren van de laatste decennia. Wat een jaar, 2008, ik heb genoten van alle sportmomenten, me druk gemaakt om de files die als we daar nou eens een paar miljard tegenaan zouden gooien, opgelost zouden zijn. Ik heb me nog drukker gemaakt om de ellende in de wereld, honger, te weinig water, soms teveel water waardoor alles overstroomt. Het hoeft niet allemaal gelijkmatig verdeeld te zijn, maar een klein beetje eerlijker is toch niet teveel gevraagd. Als we ons voornemen dat alles volledig eerlijk wordt verdeeld en daar komt 19% van terecht, dan ziet de wereld er echt stukken beter uit. Al verdelen we het bonusbedrag van die Shitman, ex-topman van de ABN en hij mag zelf 1,4 miljoen houden (wat ongeveer 19% is van zijn gewenste bonus), dan hadden we het bedrag van Serious Request verdubbeld en er een half miljoen meer vluchtelingen geholpen kunnen worden.

We zijn met z'n allen eigenlijk Knettergek. Vele mensen hebben geïnvesteerd in aandelen, een deel lekker in Ijsland geplaatst, waarvan ze weten dat al het ijs in water veranderd. Ja als je dan in water wil investeren, had dan waterputten in Afrika aangelegd. We zijn met z'n allen Knettergek, we laten de wereld naar de klimaatkloten gaan zonder er echt iets aan te doen. We pompen geld in autoindustrieën om ze te laten overleven, die auto's moeten blijven rijden, ja ik denk dan als je dat geld er niet in pompt, betekent dat er op termijn toch echt minder auto's gaan rijden. Wellicht zou dat qua uitlaatgassen wat schelen en zouden uiteindelijk het milieu en het klimaat er profijt van hebben. We zijn met z'n allen KnetterKnotsgek en kiezen het woord swaffelen als woord van het jaar. Dat gaat helpen om de problemen op te lossen: ik swaffel um gewoon even tegen de kop van Balkenende of Bos, ik kan u zeggen daar worden de problemen alleen maar groter van.

De dwazen van de wereld zitten niet achter de tralies, maar zitten ervoor en kijken naar hoe andere dwazen (on)gestoord de gang kunnen gaan. We hebben met 7 miljoen naar de ontmaskering van Joran zitten kijken, waarom is er niet 1% geweest die de jongen geswaffeld heeft? Of is het geswoffeld? Dat was nog eens het TV-moment van het jaar geweest, als Peter R. aan het einde van de uitzending op het strand van Aruba Joran had geswaffeld. Het woord van 2008 had Knettergek moeten zijn. Maar helaas was dit woord door Harry Fitna al begruikt tegen mw. Vogelaar. Harry Fitna, de man die met zijn Swaffelstok alle moslims de stuipen op het lijf probeerde te jagen.

In ieder geval heb ik weer een voorspelling gehaald, ik wilde minimaal 1 column schrijven met een mening erin. 2008 was persoonlijk het jaar van de rollercoaster, ben op 60 verschillende locaties in Nederland geweest voor opdrachten, heb op elk tijdstip van de dag mogen werken, heb me op meerdere locaties in Nederland en daarbuiten in goed gezelschap mogen laven aan de mooie dingen van het leven en ik ben niet een jaar ouder geworden, maar echt een jaar rijker.

Het gekke is dat naar mate de jaren verder gaan, het makkelijker wordt te accepteren dat je niet alles kan. Met mijn terugblik op de toekomst besef ik dat als nooit tevoren. Moet ik me dan maar niks meer voornemen? Dat zou zonde zijn, al was het alleen maar om over een jaar te kunnen schrijven dat ik 1% meer voorspellingen goed had. Met een terugblik op de toekomst, wil ik langs deze weg iedereen bedanken voor het gunnen van zijn/ haar tijd, vertrouwen in Spekmen Productions en Patrick Spekman, het geven van liefde, vriendschap en aandacht. Voor 2009 wens ik iedereen alle goeds, denk na met uw geld, met vuurwerk en kijk uit met swaffelen rondom de vreugdevuren!

30 november Vakmanschap
Dagen, weken, weekenden hebben soms een eigen thema. Zo was Madrid het weekend van de ham en vino tinto. Zo was oktober de maand van de dromen. En zo is dit het weekend van het vakmanschap. Eigenlijk gek, vakmanschap. Het had net zo goed vakvrouwschap kunnen heten. Want hoe schrijf je dat als een vrouw vakmanschap heeft getoond? Dat zou toch vakvrouwschap moeten zijn. Niet dat dit op elke vrouw van toepassing zou zijn, deze zondag weer eens even getuige mogen zijn van mevrouw Hamer. Ik zal niet weer uitwijden over deze dame, maar ach wat een keuze van de PVDA.

Het was het weekend van het vakmanschap, waarbij gelijk ook vrouwen meegenomen worden. Het was vannacht rond de klok van 2.30u toen ik In lichte paniek dweilde door het huis. Er zijn weekenden dat ik op dat tijdstip al heel lang droom van verre landen en mooie oorden. Maar ook weekenden dat ik de benen nog even losmaak om een laatste bezoek aan een bar te brengen. Dit weekend had ik op zaterdag mogen genieten van enkele schoonmaaktaken en een avond vol Paul de Leeuw. Midden in de nacht werd ik gek van een droge keel en dweilde in lichte paniek richting een trachitol.

Daar zullen ze jaren over gedaan hebben om dit te ontwikkelen bedacht ik nog, toen ik nog even de televisie aanzette. De meester Paul de Leeuw, die ik eerder op de avond Herman van Veen had zien ontvangen en het grote gevoel kreeg dat hij daar tegen op keek en bijna geëmotioneerd de waardering aanhoorde. Ineens overviel me de lichte paniek nog meer, waarom wordt in Nederland niet veel meer gewaardeerd wat mensen kunnen en mensen doen. Vakmanschap op welk gebied dan ook, daar mogen we meer waardering voor hebben. Hoe klein dit vakmanschap ook is. 

Een groot artiest, entertainer, wat een geweldige man, Paul de Leeuw. 12 uur lang schitteren en vol humor al zijn gasten met respect behandelen en toch ook heerlijk grof, plat en ondoordacht onderuit schoffelen. Het vakmanschap liet zich dit weekend al eerder gelden. Op de 42e verdieping van het Strijkijzer in Den Haag, was ik in zeer goed gezelschap getuige van een prachtige voorstelling van theatergroep Drang. Vakmanschap op grote hoogte en ook op de parterre. Ineens voelde ik me klein. Het uizicht over de stad, de overweldigende talenten in de voorstelling en de geleverde kwaliteit, alles groots en meeslepend. Vakmanschap door man en vrouw tot op de centimeter uitgevoerd. 

Zo voerde zich het weekend tot de druilerige zondagmiddag, vakmanschap. Eigenlijk zien te weinig mensen dat vakmanschap van een theatergroep, waarderen we door kijkcijfers een Paul de Leeuw, maar doen we verder niet al te gek en waarderen we onze naasten alsof het vanzelfsprekend is. Nu ik de verwende voetballers in de Arena hoor melden dat ze een beetje moe zijn, want de jongens hebben donderdag ook al gespeeld, word ik enigzins treurig. Voetbal wordt hooglijk gewaardeerd en bekeken. Maar zit je naar vakmanschap te kijken? Ja de echte talenten en soms een geweldig team, dat is vakmanschap. Ik begin te beseffen dat ik nog meer waardering voor echt vakmanschap mag tonen, want ook ik maak me schuldig aan de haast, de teloorgang van communicatie door slechts mail, sms of website contact. De digitalisering (overigens ook een stuk vakmanschap) ondermijnt eigenlijk echt contact, echt meeslepend theater of talent.

Alles lijkt zo gewoon, maar op deze druilerige zondagmiddag besef ik meer dan ooit dat de mensen om je heen ook een vorm van vakmanschap hebben, vakvrouwschap. Ook al is het in alle eenvoud, misschien is het dan juist nog moeilijker. Het uitzicht over de stad, een nacht Paul de Leeuw en eigenlijk zelfs de ontwikkeling van de keelpastille, allemaal vakmanschap. Ik waardeer het als nooit tevoren.
Als nu nog die keelpastille gaat helpen, dan ben ik helemaal overtuigd.

15 november Santiago Bernabeu
Toen de eerste column op deze site verscheen, was ik van plan er een 2 wekelijkse traditie van te maken. Hetgeen mij die weken bezig had gehouden zou op beknopte wijze worden verwoord om u zo te vermoeien van de zin en vooral de onzin van het leven in het algemeen en mijn bevindingen en gedachtenspinsels in het bijzonder. Helaas is het voornemen verworden tot een zelfde categorie als meer sporten, regelmatiger eten en meer fruit (liefst zonder fruitvlieg) nuttigen. De start veelbelovend en vervolgens weer in de hectiek van alle dag gedoemd om slechts enkele malen herhaald te worden.

Terwijl er zoveel is om u en mezelf mee te vermoeien. De afgelopen maand is mijn werklading bijna verdubbeld en mijn slaapritme daarmee gehalveerd. De vele verschillende opdrachten en deze allemaal op maat, maakt dat er veel energie en tijd in al deze opdrachten gaat zitten. Heerlijk want dat betekent dat de zaken goed gaan en ook heerlijk want dat betekent dat de stekker er af en toe volledig uit moet om energie en inspiratie op te doen.

Een week geleden was rond deze tijd de stekker er volledig uit. De KLM had mij met enkele goede vrinden gebracht naar de hoofdstad van Spanje, waar deze ochtend Sinterklaas vandaan gekomen is en waar vele toeristen naar toe gaan. Want hoewel Barcelona de meest bezochte Spaanse stad is, is Madrid meer dan de moeite waard om te bezoeken. Twee keer mocht ik deze schitterende stad bezoeken en zowel aan de bezoeken als aan het gezelschap koester ik geweldige herinneringen!

Nu na de historische overwinning van Obama, was het voor de vrinden ook time for a change. Bezoek aan Madrid bracht vele historische momenten, met als hoogtepunt Santiago Bernabeu en de wedstrijd van de koninklijke, Real Madrid-Malaga. Een belevenis voor iedere voetballiefhebber en eigenlijk voor iedere toerist. We werden meegesleept en uiteindelijk wonnen de Madrilenen met 4-3. Na de vele vino tinto en jamon serrano was de harde realiteit op dinsdag gewoon de wekker, de regen en de wederom vollopende agenda.
De stekker eruit en de batterij toch opladen, het is een manier wat volgens mij voor iedereen zo nu en dan noodzakelijk is en als ik u 1 tip mag geven, Madrid uit is een belevenis.

Terug naar de realiteit en het verlangen naar fruit, structuur en we vliegen op deze manier richting het einde van het jaar. Het is bijna november, is de gevleugelde uitspraak om aan te geven dat de tijd belachelijk snel gaat. Het is nu bijna Sinterklaas, wat vliegt de tijd. Ik weet zeker dat ik over enkele weken gewoon met de Sint mee wil, om wederom te genieten van Madrid en Santiago Bernabeu.
Misschien is dat een goed voornemen om vol te houden, iedere 2/3 maanden even weg en groots genieten. Hoewel ik zeker weet dat het glas wijn, het gezelschap en een bezoek aan het theater vanavond dit gevoel van groots genieten ook zal geven!

12 oktober Ahoyyy! 
Zondagochtend rond de klok van 7.30 uur ontwaak ik uit een droom. Ik kan de droom niet plaatsen, het is een vreemde droom. Natuurlijk kan het zijn dat de drukte van de afgelopen weken debet is aan de droom, maar met een wildvreemde groep in een grote silo samen met een trainer proberen om deze groep iets bij te brengen over een luchtafweersysteem en de werking van bijbehorende zuurstofflessen, dat is een vreemde droom.

Nederland gaat nog steeds gebukt onder de kredietcrisis, misschien dat ik daarom bezig ben de wereld voor te bereiden om de rampspoed aan te kunnen. Het is eigenlijk een raar fenomeen dromen. Elke artiest heeft een droom, deze droom droom je soms werkelijk, soms dagdroom je de droom. Soms voor een optreden droom ik dat ik mijn tekst kwijt ben, dat ik niets meer goed kan doen, dat het publiek wegloopt en dat ik nooit meer een podium op wil. Ik wil niet dat deze droom uitkomt!

Het is gek, ik dagdroomde vroeger wel eens van Ahoy. Zo'n droom wilde ik wel laten uitkomen. Maar echt reeël is de droom nooit geweest. Een groot zanger zal ik niet worden, een wielrenner die schittert tijdens de zesdaagse of als technicus per ongeluk uit een tuig het inmense podium op vallen, het zijn geen reeële dagdromen. Toch was het afgelopen donderdag zover. Ik mocht als kleine jongen tussen de grote mensen uit de douanewereld het podium op. Weliswaar in een andere zaal, maar toch ik stond in Ahoy.

De nacht ervoor was ouderwets dromen, op het podium werd ik belaagd door Chinese boktorren, spinnen, uitgeprocedeerde kakkerlakken en afghaanse zwerfhonden. Van het podium werd ik verjaagd door methylbromide, een uiterst giftig goedje wat in je luchtwegen blijft hangen en er niet meer uitgaat. Ik werd zwetend wakker, de luchtwegen beklemmend afgesloten door methylbromide en met de heerlijke gedachte dat ik binnen het uur in Ahoy moest zijn.

Maar ik stond er, aangekondigd als de grote Dr. Ir. A.R. Sconfinato, hoofddocent Supply Chain Management en de aanwezigen vraten het. De fakespeech werkt, deze vorm van cabaret op maat schept verwarring en vooral veel hilariteit. Mijn droom werd toch werkelijkheid en het publiek bleef zitten, ze lachten en klapten. Sconfinato heeft voor mij de grens verlegd. Ahoy was een droom en werd een succes.
De tijd van het zoveelste biertje tijdens een concert of het heerlijke broodje knakworst met m'n vader tijdens de zesdaagse zal blijven, vanaf nu zal ik er nog meer van genieten! Alleen als je droom werkelijkheid is geworden, moet je weer een volgende droom hebben. Maar waar moet ik nu van gaan dromen?

Ik wil eigenlijk niet meer dromen, want ik wil niet dat ze uitkomen. Een vriend van mij smst weleens na een goede fles rode wijn, droom je mooiste dromen. Meestal droom ik dan dromen waarvan ik werkelijk hoop dat deze nooit uit zullen komen. Nu de grens is verlegd, durf ik wel weer te dromen, zolang ik maar niet in slaap val.

22 september Hameren
Het is bijna een week geleden en ik ben nog steeds niet bijgekomen. Ondanks dat ik in Amsterdam een Bul-uitreiking mocht verzorgen en in Sliedrecht een fantastisch open huis mocht oppimpen, ben ik nog steeds niet bijgekomen. Nu ik wat ouder word, verdwijnt een kater altijd wat langzamer en is de verwerking moeizamer. Het brakke gevoel houdt enkele dagen aan en als de zin uitgesproken wordt met de laatst genuttigde drank van die avond, dan verkrampen mijn speekselklieren.

Helaas is dat vervelende gevoel niet alleen met dat soort katers. Ik ben sinds vorige week nog steeds niet bijgekomen. Een geweldig weekend met EuroDisney als briljante afsluiter ten spijt, de dinsdag en woensdag staan me te helder op het netvlies om zomaar verder te gaan. Ik heb me namelijk ongelofelijk zitten ergeren. En dat doe ik eigenlijk bijna nooit, hooguit als ik op zondagochtend geen koffie in huis heb en ik in mijn badjas naar de Albert Heijn moet lopen. De keren dat ik ben opgepakt en als vieze man in een cel ben gegooid zijn niet meer op 1 hand te tellen.

Het was vorige week de zgn. 3e dinsdag van september en dan weet het Haagse dat er zo'n koffertje op tafel komt met de begroting voor het komende jaar. De geluiden over de kredietcrisis overheersen in 1e instantie, hoewel ik niet zo bijster onder de indruk ben van die hele kredietcrisis. Ik leef al 15 jaar in een kredietcrisis en ik vreet ook nog gewoon. Voordat alles start in de 2e kamer met veel slap geouwehoer en een hoop geneuzel, mag de koningin haar troonrede oplepelen. Ik heb nog niet eerder zo'n dramatisch voorgedragen spreekbeurt gehoord. Ik ben echt van koningsbloede en gezind eer ge over het koningshuis begint, maar dit jaar was het zowel inhoudelijk als qua performance niet erg sterk.

Dat beloofde veel goeds voor de algemene beschouwingen leek mij. Dezelfde middag prees ik mezelf een gelukkig man door thuiswerken gepland te hebben, maar sindsdien ben ik niet meer bijgekomen. Tuurlijk het vuurwerk tussen Wilders en Pechtold was aardig, ja de premier doorstond vele aanvallen van links en rechts. En prachtig was ook de bijdrage van de voorzitster. Eigenlijk prima dus!
Maar ik ben nog steeds niet bijgekomen van ene mevrouw Hamer. Haar moments of fame waren misschien voor het eerst live op de televisie en wellicht dat ze daardoor gewoon heel slecht in vorm was. Maar als iemand niet in vorm is, stel haar dan ook niet op!

Probeer in de ochtend een paar stukjes, met wat reacties van kamerleden en kom dan tot de conclusie, sorry Hamertje, volgende keer beter, want je bent niet in vorm! Nee hoor, de PVDA, die het toch al zo lekker doet in de peilingen, brengen deze dame onder de hamer van de anderen. Ze leggen deze vrouw met het hoofd op het hakblok. Vanuit een doe je best, meer kan je niet doen principe, zie ik haar stuntelen. Ze probeert met slechte grappen anderen af te schieten, ze wordt herinnerd aan zaken waar ze zich (nu ze zich anders uitspreekt) totaal niet van kan herinneren: "Ach help me even, ik weet het niet meer."

Mijn badjas is inmiddels van het zweet echt een bad jas, totale onbegrip maakt zich van mij meester. Want naast de inhoudelijke miskleunen, wordt het Nederlandse volk belast met het dubbel starten van elke zin. Van echt bijna elke zin, het viel me direct op en als je erop gaat letten, dan wordt het genant. Ik ben nog steeds niet bijgekomen. Ik ben nog steeds niet bijgekomen. Ze leest het soms ook gewoon 2 keer op, ja als ze al weet waar ze gebleven is!

Hoe kan het dat een partij die verder wil deze vrouw op de plek op deze dag heeft opgesteld. Ik zeg eruit met die Hamer en Samson erin. Altijd opstellen Diederik Samson, desnoods met Gert erbij. Veel erger het hameren zonder doel en dus zonder resultaat kan het niet worden.
Maar goed, ik neem aan dat de PVDA het ook wel weet. Stel je voor dat de koningin iedere zin van de troonrede 2x zou voorlezen, ik moet er niet aan denken. Maar ja wie ben ik! Maar ja wie ben ik!

1 september De zomer voorbij
Hangend op de bank probeer ik een broodje weg te werken. Het gaat moeizaam en ook het bakje te hete koffie komt er met moeite in. Ik ben op zoek naar iets wat het slikken kan verzachten, want de wereld heeft bedacht dat het goed is om in het 1e zomerse weekend de heer Spekman van een allesvernietigende keelontsteking te voorzien. Met tranen in mijn ogen vervloek ik alles wat in mijn buurt is en niet mee helpt, nee zelfs muren opwerpt! Dan heb ik het over een scheurend schreeuwende klerekat van de buren, dan heb ik het over een duif die recentelijk nog binnenvloog bij de overburen en nu heeft besloten om mijn balkon van een nieuwe laag plamuur te voorzien, sjezus wat schijt zo'n beest.

En dan te bedenken dat deze joker het enige weken bij de overburen binnen helemaal opnieuw heeft gedecoreerd. Destijds een belevenis, want de Olympische Spelen waren net met een damessoftbal wedstrijd bezig. Het stelde me wel voor een enorm vraagstuk. Een duif binnen bij de overburen, vliegend tegen elk raam en elke muur en ik zie het, maar wat te doen? Zo'n beest kan enorme schade aanrichten en is natuurlijk doodsbang. Deze Herman de Verschrikkelijke, zoals de buurt hem gedoopd heeft, kan natuurlijk ook de eigenaar van het appartement doodsbang maken als hij van niets weet.

Even dacht ik mijn burgerplicht te gaan doen en de buren te waarschuwen. Tot ik een moment kon herinneren dat deze gladjanus met een dame voor het raam stond en mij glimlachend stond uit te dagen. Dat voelde in ieder geval zo. Deze vorm van buurtterreur had ik hem de afgelopen 2 jaar nog niet vergeven en dit was moment van wraak. Ik kan u melden, een duif in paniek is geen prettig aangezicht met al die mooie vazen en net geverfde muren. En het kloppen op het raam wat ik met een lange tak kon doen, hielp niet erg aan het rustig krijgen van het beestje.

Dus wachten maar en rond 18 uur, kwam het mannetje met de gladgestreken haartjes thuis. Het vreemde was dat op het moment dat hij de deur uitging, de duif als een idioot naar buiten vloog. Wat er toen gebeurde, heeft mijn hele zomer goedgemaakt. Ik heb nog nooit iemand zo zien schreeuwen en vloeken, nog nooit iemand zo zien schelden en tieren. Ze hebben het op het strand op een paar kilometer kunnen horen. Ja en wat moet je dan, met de burgerplicht: politie bellen vanwege geluidsoverlast. Herman de Verschrikkelijke was inmiddels op mijn balkonrand gaan zitten en samen wachtten we op de politie en binnen 5 minuten stond de blauwe brigade binnen. De buurman z'n gezicht donderde en hij keek mijn kant op. Ik kon alleen maar gelukzalig glimlachen.

Ik heb hem 3 dagen later nog zien schoonmaken en de glimlach was niet van mijn gezicht te rammen! Maar inmiddels dus wel, de tranen van de pijn en geen hap door mijn keel. Op zo'n moment heb je een redding nodig en daar kwam ie. Jan Smit, de zomer voorbij, met allemaal hoogtepunten, alleen maar hoogtepunten. Toen wist ik het, ik moet niet eten, ik moet drinken. Heel veel drinken en de zomer voorbij drinken.
Alleen alcohol helpt niet tegen een keelontsteking, het werpt nog meer muren op en hoe ik ervan af kom, dat weet niemand. Het nieuwe seizoen begint goed, met frisse moed. Ben blij dat het nieuwe programma De depressietank heet, want zo voel ik me, ondanks het 1e fantastische weekend van deze zomer!


18 augustus De OS en De Wekker
De zomermaanden zijn dit jaar gevuld met heel veel regen en heel veel sport. Gelukkig zijn dit rustige maanden voor het werk wat ik doe. Het is een tijd van de batterij opladen en genieten van een relaxte zomer. Toch wordt die relaxte sluimertoestand af en toe wreed verstoord. Het is zaterdagnacht en ik lig te dromen in de zon, tenminste dat droom ik.

Het is de nacht na een enerverende seizoensopener in Moordrecht. Ik ben de zaterdagavond op een verjaardag geweest waar ik een stuk barbeknoei op maat heb geserveerd. Zo'n 1e opdracht is altijd weer even wennen en spannend, maar tevreden keer ik huiswaarts. Snel de slaap gevat en heerlijk te dromen, word ik gewekt. Een housedeun dreunt mijn slaapkamer en mijn hoofd binnen. Ik vervloek de bovenburen die ik ervan verdenk op deze zaterdag weer eens lamlazarus thuis een afterparty op touw proberen te brengen.

Maar het geluid komt niet door het plafond heen, het is dichterbij. Slaapdronken zoek ik naar het aanzwellende geluid. Nu toch echt in de buurt zoek ik mijn bank af en daar ligt de boosdoener, mijn telefoon. Het is het geluid wat al menig maal boze blikken van medepassagiers in de trein heeft veroorzaakt. In een flits gaat door me heen dat er toch niet iets ergs met iemand zal zijn of erger nog dat ik word gewekt door iemand die op dit tijdstip een biertje met mij wil gaan drinken!

Ik kijk en zie de naam wekker in mijn beeldscherm, het is 3.55u en mijn wekker belt. Gefrustreerd druk ik um weg, want ik heb even zo geen zin om de wekker aan te horen. Ineens besef ik dat ik mezelf dit heb aangedaan. Want het is de nacht van een finale is. De OS is wakker geworden en dus de TV gaat aan. Ik heb de sport met stijgende verbazing bekeken de afgelopen week. Ik verwacht nu toch eindelijk Marleen Veldhuis op de 50m. zwemmen, ik verwacht een gouden medaille. Ik verwacht dat ik niet weer voor niets mijn nachtrust heb verstoord. Want dat is me helaas al 3 keer overkomen en de enige keer dat 's nachts het goud binnen gezwommen werd, was ik er niet bij.

Het startschot klinkt en na 25m. zie ik dat ze het niet gaat halen. De vrouw die na de 100m. goedlachs had bezworen dat de race zo slecht was, haalt het weer niet. Ze komt voor de camera en kan haar tranen nauwelijks bedwingen. Ineens denk ik dat het mentaal is, een puur mentale kwestie bij de Nederlanders die niet met de druk om kunnen gaan en we doen ook gewoon dom. Echt heel dom, want een baanwielrenner die zijn eigen coach omver rijdt, een baanwielrenner die gediskwalificeerd wordt, een baanwielrenner die op de weg tegen een maatje aan fietst en 2 armen breekt en een baanwielrenner die door een voorganger onderuit glijdt, tja da's niet alleen pure pech, da's ook concentratie en vorm. Gelukkig weet Theo Bos het ook, het wil gewoon niet lukken. Het lijkt wel of de mannen er meer last van hebben dan de oranje vrouwen. Slechts 2 judoka's hebben voor brons gezorgd en de dames voor de rest.

Ongelofelijk eigenlijk en dan de excuses. De favoriete Holland Vier roeiers werpen zeewier op als grootste tegenstander. Zeewier! De andere ploegen waren veel sneller in de halve finale, ja in de baan van de Nederlanders was zeewier gegooid, maar door wie dat was nog een vraagteken. Als we dat maar niet de rest van de OS krijgen, zeewier tegen! Misschien dat daarom de beachvolleyballers uitgeschakeld zijn, de bal werd met zeewier naar ze toe geserveerd. Of bij de sprint van Bos kwam van het achterwiel van de Fransman een homp zeewier in zijn gezicht. 

Ik heb diep respect voor alle sporters op de OS en zeker de Nederlanders. Zo'n klein land en dan zo presteren, maar sommige prestaties vallen gewoon tegen en ik denk echt dat het een mentaal aspect is. Gelukkig hebben we de dames nog, want zelfs met zeewier tegen winnen de lichte dubbel twee dames goud en verovert Marianne Vos het derde goud. Met nog een kleine week te gaan voorzie ik nog meer mooie medailles, maar vroeg opstaan ervoor, dat doe ik niet meer. Na ongeveer 1,5 uur verdwijn ik gefrustreerd weer mijn bed in. Net als de slaap eraan komt, hoor ik weer house-gedreun. Ik denk na welke finale het kan zijn. Maar nu komt het wel door het plafond! De buren geven een afterparty vanaf half 6. Wat een heerlijke zomer!